Aetofolia

Η Έκθεση της ERNST & YOUNG.

Δεν είναι ασυνήθιστο να ζητείται από πελάτες μιας Ελεγκτικής Εταιρείας η εκπόνηση Μελετών (οι οποίες καταλήγουν σε Εκθέσεις) σχετικά με την εξέλιξη κάποιων οικονομικών σεναρίων, αρκετές φορές τα σενάρια αυτά αφορούν χώρες που βρίσκονται στο επίκεντρο οικονομικών διεργασιών όπως η δική μας. Μια τέτοια περίπτωση είναι η έκθεση την οποία θα σχολιάσουμε.

Σίγουρα η έκθεση της ERNST & YOUNG (βλέπε εδώ) δεν προσθέτει κάτι ουσιαστικά καινούριο σε όσα έχουν γραφτεί και ειπωθεί το τελευταίο διάστημα. Ωστόσο η αξία της έγκειται σε τρία μεγέθη τα οποία είναι αρκούντως δηλωτικά της κατάστασης (στην περίπτωση που δεν μας φτάνουν όσα ζούμε καθημερινά). Το πρώτο μέγεθος το οποίο θα σχολιάσουμε είναι το ύψος του Α.Ε.Π. σε απόλυτα νούμερα σε σύγκριση με το 2014. Το δεύτερο θα είναι πάλι το Α.Ε.Π. ως ποσοστό με το 2008 (δηλαδή πριν την έναρξη της Ελληνικής Κρίσης). Το τρίτο είναι το ύψος του χρέους ως ποσοστό του Α.Ε.Π. στην νέα Δραχμική πλέον συγκυρία μετά από «κούρεμα» του κατά 50% (μείωση του στο μισό).

α) Το κατά κεφαλήν Α.Ε.Π. σε απόλυτα νούμερα σε σύγκριση με το 2014.

Παρά τις ενστάσεις μας για την χρήση του Α.Ε.Π. ως τον κύριο δείκτη με τον οποίο επιχειρείται να εκτιμηθεί η οικονομική κατάσταση μιας χώρας, οφείλουμε να σχολιάσουμε την έκθεση αν όχι για κάποιον άλλο λόγο τουλάχιστον επειδή για τους περισσότερους οικονομολόγους και αναλυτές συνεχίζει να είναι πολύ σημαντικός δείκτης. Το κατά κεφαλήν Α.Ε.Π. λοιπόν μετά την επιστροφή στην Δραχμή θα έφτανε τα 11.000 Ευρώ (3.748.250 Δραχμές) σε σχέση με τα 17.000 (5.792.750 Δραχμές) του 2014. Δεδομένου ότι το Α.Ε.Π. είναι ο μέσος όρος του συνολικού εγχώριου προϊόντος γίνεται εύκολα κατανοητό πόση θα ήταν η μείωση της συνολικής ζήτησης στην «πραγματική οικονομία» (τι χαζομάρα και αυτή). Η μείωση ποσοστιαία θα ήταν κάτι παραπάνω από 35%. Βεβαίως μιας και σκοπός της έκθεσης ήταν να προχωρήσει σε εκτιμήσεις είναι ευνόητο ότι δεν απαιτείται μεγάλη ακρίβεια στην διατύπωση των μεγεθών (η οποία άλλωστε και είναι ακατόρθωτη) γι’ αυτό και τα νούμερα είναι «στρογγυλά».

β) Το Α.Ε.Π. σε σύγκριση με το 2008.

Δεδομένου ότι το 2008 ήταν η τελευταία προ Ελληνικής Κρίσης χρονιά (τότε που ο Κ. Καραμανλής έβλεπε τα «σκούρα» αλλά δεν έκανε τίποτα λόγω «πολιτικού κόστους») είναι αναμενόμενο η σύγκριση να βγάζει πολύ άσχημα αποτελέσματα. Σύμφωνα με τους συντάκτες της έκθεσης αν συνυπολογιστούν και οι απώλειες των προηγουμένων ετών, τότε το Ελληνικό Α.Ε.Π. μετά την επιστροφή στην Δραχμή θα ήταν το μισό (50%) σε σχέση με αυτό του 2008. Συνεπώς οι απώλειες (μείωση) σε σχέση με το 2008 θα έφταναν στο 50%.

γ) Το χρέος ως ποσοστό του Α.Ε.Π. μετά από «κούρεμα» 50%.

Όλη αυτή η άσχημα σκηνοθετημένη παράσταση που κάποιοι τολμούσαν ν’ αποκαλούν «διαπραγμάτευση» έγινε υποτίθεται μ’ αποκλειστικό σκοπό την μείωση του ονομαστικού χρέους της Χώρας. Η μείωση αυτή θα μας εξασφάλιζε καλύτερους όρους δανεισμού (άρα και μεγαλύτερα περιθώρια άσκησης «κοινωνικής πολιτικής») και «ανάπτυξης» της Χώρας. Τελικά και όπως σημειώναμε στα κείμενα μας λίγο πριν και αμέσως μετά τις εκλογές το Γενάρη 2015 τίποτα τέτοιο δεν έγινε (κυρίως επειδή δεν μπορούσε να γίνει).

Αν όμως η Ελλάδα αποχωρούσε «συντεταγμένα» από το Ευρώ και ταυτόχρονα με την αποχώρηση της είχε «κουρευτεί» το ονομαστικό της χρέος κατά 50% τότε σύμφωνα με τους συντάκτες της έκθεσης το νέο χρέος ως ποσοστό του Α.Ε.Π. δεν θα έπεφτε κάτω από το 130%. Αυτό θα συνέβαινε κυρίως εξαιτίας της περαιτέρω μείωσης του Α.Ε.Π. μετά την «συντεταγμένη» αποχώρηση από το Ευρώ.

Πιστεύουμε πως γίνεται για μια ακόμη φορά φανερή η «απάτη» της έκφρασης του χρέους ενός ατόμου/νοικοκυριού ή μιας εταιρείας/χώρας ως ποσοστό του συνολικού της εισοδήματος, ειδικά όταν το άτομο/νοικοκυριό ή η εταιρεία/χώρα διανύουν περίοδο (ή περιόδους) μείωσης του εισοδήματος τους (δηλαδή ύφεσης). Η μόνη αξία της έκφρασης το χρέους ως ποσοστό του Α.Ε.Π. είναι τα πρωτοσέλιδα των εφημερίδων και η πολιτική εκμετάλλευση από την κυβέρνηση (όταν αυτό μειώνεται) ή από την αντιπολίτευση (όταν αυτό αυξάνεται).

δ) Η περίπτωση της Ελλάδας δεν είναι ίδια μ’ αυτήν της Αργεντινής.

Το «καλύτερο» μέρος της έκθεσης είναι η σημείωση των συντακτών της ότι η περίπτωση της Ελλάδας δεν είναι ίδια μ’ αυτή της Αργεντινής επειδή η τελευταία έχει μεγάλες ποσότητες ορυκτών (μεγαλύτερες και ήδη αξιοποιήσιμες από αυτές της Ελλάδας) των οποίων την εκμετάλλευση η Αργεντινή ξεπούλησε σε ξένα κράτη. Σε κάθε περίπτωση σημασία έχει πόση από αυτή την «ανάπτυξη» έχει φτάσει στους πολίτες της Αργεντινής και ειδικά τους φτωχότερους οι οποίοι και είχαν πληγεί περισσότερο από την κρίση που χτύπησε την χώρα τους πριν από λίγα χρόνια. Μόνον η διάχυση των κερδών στα κατώτερα κοινωνικά στρώματα μπορεί ν’ αποτελέσει τον δείκτη της «επιτυχημένης οικονομικής πολιτικής», η οποία δεν μπορεί να προσδιοριστεί (αξιολογηθεί) ως τέτοια από πριν.

Το plan B του Βαρουφάκη.

Γράφτηκαν πολλά και ειπώθηκαν ακόμη περισσότερα σχετικά με το εναλλακτικό σχέδιο της κυβέρνησης το οποίο υποτίθεται ότι είχε επιμεληθεί ο Γ. Βαρουφάκης. Δυστυχώς η αλήθεια (όπως άλλωστε και στην πλειοψηφία των αντίστοιχων περιπτώσεων είναι κατώτερη των προσδοκιών που είχαν δημιουργηθεί. Με βάση τα όσα ο ίδιος ο Βαρουφάκης έχει δηλώσει (προφορικώς και γραπτώς) το εναλλακτικό σχέδιο αφορούσε μόνο την χορήγηση ρευστότητας και όχι την έξοδο από το Ευρώ. Ωστόσο όπως θα δούμε αν το σύστημα αυτό ετίθετο σε λειτουργία η απόσταση μέχρι την έξοδο (με όποιον τρόπο μπορούσε αυτή να γίνει) ήταν λιγότερο από «ένα τσιγάρο δρόμος».

Το σχέδιο είναι συνολικά 15 σελίδες στα ελληνικά αλλά και στ’ Αγγλικά (βλέπε εδώ). Οι σελίδες στα Ελληνικά έχουν πολύ μεγάλους χαρακτήρες και προφανώς αυτό έγινε για τις ανάγκες της παρουσίασης σε κοινό. Συνεπώς οι 9 σελίδες μπορούν να μειωθούν περαιτέρω. Οι τρείς επόμενες σελίδες (10-12) δεν έχουν καμία σημασία για την κατανόηση του σχεδίου. Το «ζουμί» βρίσκεται στις δυο σελίδες στ’ Αγγλικά που ακολουθούν (13 & 14), ενώ η τελευταία 15^η σελίδα έχει λίγο περισσότερο «κουτσομπολίστικο» χαρακτήρα και δεν θα μας απασχολήσει.

Όσον αφορά τώρα το περιεχόμενο του σχεδίου πρέπει να παρατηρήσουμε ότι αυτό έχει κενά και μάλιστα πολλά. Τα προβλήματα με το εναλλακτικό σχέδιο Βαρουφάκη ξεκινούν από τις βασικές προϋποθέσεις που το ίδιο εξ’ αρχής θέτει. Για παράδειγμα στην 1η σελίδα διαβάζουμε ότι:

«Οι Έλληνες Πολίτες διατηρούν τις καταθέσεις και λογαριασμούς τους ακόμα και αν η τράπεζα τους χρεοκοπήσει.»

Αντιπαρερχόμενος την επιθυμία να σχολιάσω το κεφαλαίο «Π» στην λέξη πολίτες το οποίο μοιάζει να παραπέμπει στην Γαλλική Επανάσταση, ασχολούμαι με την ουσία της πρώτης -μετά τους τίτλους- φράσης. Η υπόσχεση ότι οι Έλληνες θα συνεχίσουν να έχουν τα ίδια υπόλοιπα με πριν στους λογαριασμούς τους ακόμη και σε περίπτωση που οι τράπεζες τους χρεοκοπήσουν «είναι πολύ καλή για να είναι αληθινή». Μοιάζει με τις υποσχέσεις των «αετονύχηδων» οι οποίοι υπόσχονται εγγυημένες αποδόσεις ανεξαρτήτως της οικονομικής συγκυρίας. Τι καλά που θα ήταν αν οι μέτοχοι μιας πτωχευσάσης Α.Ε. συνέχιζαν να έχουν μετοχές που να έχουν πλήρες αντίκρισμα και να μπορούν να πάρουν τα λεφτά τους οποιαδήποτε στιγμή. Τότε αναρωτιέται κάποιος «τι νόημα έχει η χρεοκοπία;». η απάντηση με βάση τα όσα υπόσχεται ήδη από την αρχή το εναλλακτικό σχέδιο είναι «να χάσουν τα λεφτά τους όλοι οι υπόλοιποι συναλλασσόμενοι αλλά όχι οι καταθέτες».

Τι σημαίνει «χρεοκοπία» για μια Α.Ε. από το ότι αδυνατεί να πληρώσει τους δανειστές, τους πιστωτές και τους προμηθευτές της; Ακόμη περισσότερο για μια τράπεζα που εξ’ ορισμού θα έπρεπε να είναι πιο προσεκτική στις επιχειρηματικές της κινήσεις και να έχει προβλέψει κάθε δυνατό κίνδυνο μια χρεοκοπία αποτελεί την υπέρτατη καταστροφή. Τότε πως οι καταθέτες της δεν θα χάσουν τα λεφτά τους; Οι περισσότεροι θεωρούν ότι οι καταθέτες είναι «πελάτες» των τραπεζών. Αυτό είναι λάθος. Πελάτης των τραπεζών είναι μόνον όποιος αγοράζει προϊόντα τους (δάνεια), ενώ δανειστής/πιστωτής τους είναι όποιος τους εμπιστεύεται λεφτά (προφανώς με τόκο). Όταν μια τράπεζα χρεοκοπεί αυτό σημαίνει ότι δεν μπορεί να πληρώσει τα δάνεια που έχει λάβει από την Ε.Κ.Τ., άλλες τράπεζες και δεν μπορεί να επιστρέψει όλα τα λεφτά (με τους αναλογούντες τόκους) των καταθετών της. Άρα πως οι δανειστές μιας τράπεζας θα είχαν ακέραια τα υπόλοιπα τους όταν αυτή θα είχε πτωχεύσει;

Με την 2^η φράση το σχέδιο μας πληροφορεί για την εισαγωγή ενός νέου νομίσματος το οποίο θ’ αποτελεί υβρίδιο του Ευρώ και της Δραχμής και θα έχει ισοτιμία 1:1 με το Ευρώ. Το μόνο που χρειάζεται να πούμε για το νέο αυτό νόμισμα είναι ότι είναι πολύ αμφίβολο αν θα λειτουργούσε στην πράξη όπως το είχαν σχεδιάσει μιας και τυπικά/τεχνικά θα ήταν σαν Ευρώ, αλλά δεν θα ήταν ΕΥΡΩ.

Αλλάζοντας σελίδα διαβάζουμε:

«Εξάλειψη της αποθησαύρισης και του χρέους με την χρήση μηδενικού ή αρνητικού τόκου.»

Αυτό που εννοεί εδώ ο ποιητής (με την έννοια του δημιουργού) είναι ότι με το νέο σύστημα δεν θα παρέχεται τόκος ή ακόμη και θα πληρώνει αυτός που θέλει να μην χρησιμοποιεί τα λεφτά του (να τα’ αποταμιεύει). Εφ’ όσον δεν θα παρέχεται αξιόλογος τόκος (ή θα υπάρχει «αρνητικός τόκος») δεν θα υπάρχει κίνητρο αποταμίευσης οπότε θεωρητικά όλα τα λεφτά θα ρίχνονταν στην κατανάλωση. Αυτό όμως είναι προβληματικό καθώς μια από τις βασικές αρχές της οικονομικής θεωρίας είναι η αποταμίευση η οποία και αποτελεί την βάση (μαγιά) για την δημιουργία των κεφαλαίων τα οποία στη συνέχεια θα χρησιμοποιηθούν για την «ανάπτυξη» της Χώρας.

Η 3^η σελίδα είναι η πρώτη από τις δυο σελίδες που μας εξηγούν πως λειτουργεί το όλο σύστημα. Οι προηγούμενες δύο (1^η & 2^η) ήταν εισαγωγικές και υποτίθεται ότι περιέγραφαν τους στόχους του σχεδίου (τι θέλουμε να κάνουμε).

Το «καλό» όμως βρίσκεται στην 1^η φράση της 4^ης σελίδας. Εκεί διαβάζουμε:

«Η PayServices λειτουργεί μ’ επιτυχία από τον Δεκέμβριο του 2012.»

Επειδή σχετικά με τον πραγματικό ρόλο της PayServices θ’ ασχοληθούμε παρακάτω, αυτό που χρειάζεται να σχολιάσουμε για την ώρα είναι ότι αυτή έχει επιμεληθεί την συγκεκριμένη παρουσίαση.

Το επόμενο ενδιαφέρον σημείο βρίσκεται στην 6^η σελίδα. Εκεί διαβάζουμε:

«Κάθε Ευρώ μπορεί να αλλαχτεί από την εκδίδουσα αρχή σε EUDR με ένα «Μπόνους» σε Ευρώ.»

Προκειμένου ο εκδότης του νέου νομίσματος να το κάνει ελκυστικό ανταλλάσσει το 1 Ευρώ σε 1,20 EUDR. Υποτίθεται ότι με την κίνηση αυτή ενισχύεται η ρευστότητα. Στην πράξη όμως πρόκειται για υποτίμηση (της τάξης του 20% στο παράδειγμα μας) αφού θεωρητικά η ισοτιμία μετατροπής ήταν 1:1. Με την ισοτιμία αυτή μετατράπηκαν απαιτήσεις (καταθέσεις) και υποχρεώσεις (δάνεια) στο νέο νόμισμα υβρίδιο (βλέπε σελίδα 3 το τρίτο σημείο).

Στην 7^η σελίδα παρουσιάζονται τα διαθέσιμα εργαλεία που θα κάνουν λειτουργικό το σύστημα, ενώ στην 8^η & 9^η παρουσιάζονται οι ανάγκες της PayServices σε υποδομές και ανθρώπινο δυναμικό προκειμένου να ξεκινήσει η εφαρμογή του σχεδίου αυτού. Τέλος οι σελίδες 11 & 12 περιλαμβάνουν τα υποδείγματα τόσο των καρτών όσο και τις οθόνες χρήστη για τα τερματικά των συναλλαγών.

Το πλέον ενδιαφέρον μέρος της παρουσίασης είναι οι δύο σελίδες που είναι γραμμένες στ’ Αγγλικά (13 & 14) και στις οποίες περιέχονται κάποιες πληροφορίες που δεν υπάρχουν στο Ελληνικό κείμενο ή ακόμη και όταν αναφέρονται αυτό γίνεται με παραπλανητικό τρόπο.

Στην σελίδα 13 λοιπόν διαβάζουμε τα εξής (τα περισσότερα από τα οποία δεν χρειάζονται κατά την γνώμη μου σχολιασμό για να γίνουν κατανοητά):

• Τον 1^ο μήνα δημιουργείται μια εταιρεία ηλεκτρονικών συναλλαγών η οποία θα τεθεί υπό τον ρυθμιστικό έλεγχο της Τράπεζας της Ελλάδας και η οποία θα διέπεται από αντίστοιχη Οδηγία της Ε.Ε. Με την οδηγία αυτή επιτρέπεται η δημιουργία «ηλεκτρονικού χρήματος».
• Αυτή η εταιρεία θα μπορούσε να είναι τα ΕΛ.ΤΑ. (λόγω του εκτεταμένου πανελλαδικά δικτύου τους) και σε κάθε περίπτωση θα έπρεπε να είναι Κρατική Εταιρεία η οποία να διαθέτει μεγάλο Μετοχικό Κεφάλαιο για να μπορεί να δημιουργήσει όσο το δυνατόν περισσότερα «ηλεκτρονικά χρήματα».
• Εκπληρώνοντας τις απαιτήσεις της «Επιτροπής της Βασιλείας» (η οποία ρυθμίζει διεθνώς την λειτουργία των τραπεζών) απαιτείται κάλυψη της κυκλοφορίας ενός νομίσματος σε ποσοστό 4%. Αυτό σημαίνει πως 100 Ευρώ κεφάλαιο καλύπτουν την κυκλοφορία νομίσματος αξίας 2.500 Ευρώ (γιατί 4% Χ 25 φορές = 100%).
• Όλα αυτά τα «ηλεκτρονικά χρήματα» είναι μόνο «ηλεκτρονικά» και συνδέονται απαραίτητα μέσω λογαριασμών μ’ ένα φυσικό ή νομικό πρόσωπο.
• Μέσα στον 1^ο μήνα εφαρμογής του νέου νομίσματος κάθε έμπορος ο οποίος εθελοντικά(;) θα εγγράφεται (ως επιχείρηση) στο νέο σύστημα θα λαμβάνει άπαξ το ποσό των 2.000 ΕUDR. Κάθε εταιρεία που θα εγγραφεί τον 1^ο μήνα θα λάβει για κάθε εργαζόμενο της το ποσό των 500 ΕUDR. Για τον έμπορο και την εταιρεία που θα εγγραφούν τον 2^ο μήνα τα ποσά μειώνονται κατά 50 %. Όμοια και για όσους εγγραφούν τον 3^ο μήνα εφαρμογής του συστήματος. Ο έμπορος που θα εγγραφεί τον 4^ο μήνα εφαρμογής του νέου συστήματος θα πληρώνει 500 ΕUDR, ενώ από το 6^ο μήνα και μετά το κόστος εγγραφής θα είναι 2.000 ΕUDR.
• Κάθε νοικοκυριό θα λάβει άπαξ 1.000 ΕUDR το κύριο μέλος και 500 ΕUDR για καθένα από τα υπόλοιπα μέλη.
• Καθένας που θα εγγραφεί στο σύστημα λαμβάνει λογαριασμό της PayServices.
• Καθημερινά κάθε εταιρεία αποστέλλει στην PayServices στοιχεία για τις συνολικές της πωλήσεις με ανάλυση ανά κατηγορία (μετρητά, χρεωστικές & πιστωτικές κάρτες).
• Καθημερινά επίσης καταχωρούνται στο νέο σύστημα και οι αγορές των επαγγελματιών προκειμένου να γίνει ο συμψηφισμός του Φ.Π.Α.
• Η απόδοση του Φ.Π.Α. θα γίνεται αυτομάτως.
• Κάθε επιβάρυνση (π.χ. μεταφορικά) πρέπει να περιλαμβάνεται στο τιμολόγιο για να εκκαθαρίζεται σε καθημερινή βάση ο Φ.Π.Α.
• Η κυβέρνηση θα προβαίνει σε ελέγχους (χρησιμοποιώντας ελεγκτές ως πελάτες) για να ελέγχει την έκδοση των απαραίτητων παραστατικών.
• Η πορεία κάθε συναλλαγής θα παρακολουθείται από την στιγμή της έκδοσης του σχετικού παραστατικού.
• Το ήμισυ (50%) του μισθού θα πληρώνεται στο νέο νόμισμα.
• Κάθε φυσικό ή νομικό πρόσωπο θα μπορεί ν’ ανταλλάσσει 1 Ευρώ με 1,10 ΕUDR.
• Οι ανά μήνα αναλογούντες Φόροι Εισοδήματος Φυσικών Προσώπων θα πρέπει ν’ αποστέλλονται στο νέο σύστημα προκειμένου να είναι δυνατή η έγκαιρη είσπραξη τους.
• Η είσπραξη των υπολοίπων φόρων θα ενταχθεί στο σύστημα εν καιρώ.

Από τα παραπάνω και ειδικά από τα υπογραμμισμένα τμήματα προκύπτουν αβίαστα τα εξής συμπεράσματα:

• Ο Γ. Βαρουφάκης ως Υπουργός Οικονομικών προετοιμάστηκε τυπικά για την αντιμετώπιση των επιπτώσεων μιας πιθανής ρήξης, στην ουσία όμως για να παραδώσει όλο το Κράτος σε μια ιδιωτική εταιρεία. Η παράδοση του Κράτους σε έναν και μόνο ιδιώτη θα γινόταν με τρόπο συγκαλυμμένο. Τυπικά θα ιδρυόταν μια θυγατρική εταιρεία από μια μεγάλη Δημόσια Επιχείρηση (η οποία θα έπρεπε να έχει σαν έναν από τους καταστατικούς της σκοπούς την παροχή χρηματοοικονομικών υπηρεσιών. Αυτή η Δημόσια Επιχείρηση θα δρούσε ως τράπεζα και για τον λόγο αυτόν θα όφειλε να έχει μεγάλο Μετοχικό Κεφάλαιο. Τυπικά θα ήταν κάτω από τον έλεγχο της Τράπεζας της Ελλάδας και η λειτουργία της θα ρυθμιζόταν από αντίστοιχη Οδηγία της Ε.Ε.. Ποιος θα μπορούσε να σκεφτεί τίποτα κακό σ’ όλο αυτό;.
• Οι απαιτήσεις του Διεθνούς Χρηματοπιστωτικού Κατεστημένου ορίζουν ότι πρέπει να υπάρχει κάλυψη της κυκλοφορίας ενός νομίσατος σε ποσοστό 4%. Αυτό πρακτικά σημαίνει ότι μια τράπεζα μπορεί να δανείσει το 25πλάσιο του Μετοχικού της Κεφαλαίου. Αυτό πρέπει να το θυμόμαστε συνεχώς από δώ και πέρα, καθώς η εφαρμογή του κανόνα αυτού εξηγεί πολλά απ’ όσα συνέβησαν και συμβαίνουν ακόμα.
• Το χρήμα στην περίοδο εισαγωγής του παράλληλου νομίσματος θα ήταν μόνο ηλεκτρονικό, δηλαδή δεν θα υπήρχαν ούτε κέρματα, ούτε χαρτονομίσματα. Τον τελευταίο καιρό γίνεται μια προσπάθεια να πειστεί ο κόμος (ο οποίος είναι και ο τελικός χρήστης) ότι η κυκλοφορία του χαρτονομίσματος είναι «κακή» γιατί με μετρητά λειτουργεί η «παραοικονομία». Μας λένε πως αν όλες οι πληρωμές γίνονταν ηλεκτρονικά (δηλαδή μέσω τραπεζών) και ταυτόχρονα δηλώνονταν όλες οι αγορές και πωλήσεις σ’ ένα ηλεκτρονικό σύστημα πως όλα θα ήταν καλύτερα και θα πατασσόταν η «παραοικονομία».
• Οι ηλεκτρονικοί λογαριασμοί όλων μας θα πιστώνονταν με κάποια «μπόνους» προκειμένου αυτά να λειτουργήσουν ως κίνητρο της χρήσης του νέου ηλεκτρονικού νομίσματος έναντι του Ευρώ. Η άποψη αυτή πάσχει τόσο από θεωρητικής όσο και από πρακτικής άποψης.Αν ένα νόμισμα είναι «τόσο καλό» για να χρησιμοποιείται στις συναλλαγές θα χρησιμοποιείται έτσι κι αλλιώς και δεν θ’ απαιτείται κανένα «μπόνους». Συνεπώς για να δίνεται «μπόνους» άνετα μπορεί κάποιος να σκεφτεί ότι «κάποιο λάκο έχει η φάβα» και να συνεχίσει να χρησιμοποιεί το Ευρώ. Με τον τρόπο αυτόν το νέο νόμισμα υποτιμάται έναντι των υπολοίπων που κυκλοφορούν ήδη και γι’ αυτό απαιτείται μεγαλύτερη ποσότητα από αυτό για ν’ αγοραστεί η ίδια ποσότητα αγαθών ή/και υπηρεσιών. Πράγματι εφ’ όσον όπως δήλωσε και πρόσφατα ο Υπουργός Οικονομικών κος Μάρδας «το νόμισμα είναι αγαθό» (κάτι που ήδη από το πρώτο κείμενο της σειράς μας γράψαμε) η αξία χρήσης του (πόσο καλό είναι στις συναλλαγές) καθορίζεται από την σπανιότητα του (δηλαδή πόσο δύσκολα το αποκτά κανείς). Κατ’ ανάγκη το νόμισμα που βρίσκεται σε μεγάλες ποσότητες «δεν είναι το ίδιο καλό» στις συναλλαγές γιατί είναι πληθωριστικό. Βλέπουμε λοιπόν ότι στην προσπάθεια του ν’ αυξήσει το χρήμα που τζιράρεται στην αγορά το Υπουργείο οικονομικών θα δημιουργούσε ένα νέο υποτιμημένο κατά 10% τουλάχιστον νόμισμα. Είναι προφανές ότι αυτό δεν θα γινόταν «κατά λάθος», ούτε και θα μπορούσε ν’ αποδοθεί σε «κυκλώματα της αγοράς» και «μεσάζοντες». Αν θα ήθελε να ευνοήσει την χρήση του νέου χρήματος έναντι του Ευρώ θα μπορούσε να δώσει αντικίνητρα σ’ όσους θα επιθυμούσαν να χρησιμοποιήσουν το Ευρώ. Επιφυλασσόμαστε να επανέλθουμε στο σημείο αυτό, καθ’ όσον η επιλογή αυτή κρύβει περισσότερα απ’ όσα νομίζετε.
• Όλες οι εταιρείες και οι επαγγελματίες θα πρέπει σε καθημερινή βάση να ενημερώνουν για το σύνολο των αγορών και πωλήσεων τους την εταιρεία που θ’ αναλάμβανε την λειτουργία του νέου ηλεκτρονικού συστήματος προκειμένου αυτή να συμψηφίζει τον Φ.Π.Α. όλων των εγγεγραμμένων σ’ αυτήν χρηστών. Επιπρόσθετα η εταιρεία θα έπρεπε να λαμβάνει στοιχεία για κάθε φόρο που θα έπρεπε να παρακρατηθεί και ν’ αποδοθεί στο δημόσιο έτσι ώστε να μπορεί να τους παρακρατεί και αυτούς. Δηλαδή η νέα αυτή εταιρεία αναλαμβάνει τις πλέον ζωτικές δραστηριότητες του Υπουργείου Οικονομικών, αντικαθιστώντας στην πράξη την Γενική Γραμματεία Πληροφοριακών Συστημάτων (το γνωστό μας TAXIS). Αυτό βέβαια θα ήταν η λογική (και αναγκαία) συνέπεια του σχεδίου. Έτσι κι αλλιώς η εταιρεία αυτή θα είχε ήδη αντικαταστήσει τις εμπορικές τράπεζες και εφ’ όσον θα εξέδιδε χρήμα (έστω και σε ηλεκτρονική μορφή) θα αντικαθιστούσε και την Τράπεζα της Ελλάδας. Σημειώστε ότι πουθενά στο σχέδιο δεν γίνεται λόγος για τις πληρωμές στο εξωτερικό (για εισαγωγές) οι οποίες είναι κρίσιμες προκειμένου η τροφοδοσία της αγοράς με τ’ αναγκαία εισαγόμενα είδη να είναι απρόσκοπτη.

Πιστεύουμε ότι αυτά είναι τα ουσιαστικότερα σημεία του σχεδίου, απόρροια του οποίου θα ήταν η εκχώρηση κρίσιμων και ουσιαστικών Κρατικών αρμοδιοτήτων σε ιδιώτες.

Η Έκθεση του Γραφείου Προϋπολογισμού της Βουλής.

Ενώ η Στρατηγός-Ναύαρχος Πρόεδρος της Βουλής προσπαθεί να βοηθήσει την Χώρα διαγράφοντας το μεγαλύτερο μέρος του χρέους (κάτι που ενώ είχε υποσχεθεί απέτυχε να πράξει ο Πρωθυπουργός) ως «επονείδιστο», «επαχθές», «παράνομο» και ότι άλλο σκεφτεί στην πορεία, το Γραφείο Προϋπολογισμού της Βουλής σ’ έκθεση του επιβεβαιώνει όσα η αντιπολίτευση τόσον καιρό κατήγγειλε. Έχουμε γράψει πολλές φορές ότι όσο και αν υπάρχουν πολιτικές σκοπιμότητες όταν πρόκειται να υπάρξουν επίσημες αναφορές Επιτροπών οι οποίες θα μείνουν στα επίσημα Κρατικά Αρχεία δεν μπορούν σ’ αυτές παρά να περιλαμβάνονται στοιχεία τα οποία θα είναι έγκυρα και θα βασίζονται σε δοκιμασμένες και εγκεκριμένες (αποδεκτές) μεθόδους. Έχοντας τα παραπάνω υπ’ όψη δεν θα πρέπει να παραξενευόμαστε που ακόμη και τώρα που την Προεδρία της Βουλής την έχει αναλάβει η Στρατηγός-Ναύαρχος Ζωή το Γραφείο Προϋπολογισμού της Βουλής κάνει την δουλειά του (ως όφειλε).

Το Γραφείο Προϋπολογισμού της Βουλής στην Έκθεση του (βλέπε εδώ) κάνει λόγο για τις παλινωδίες της κυβέρνησης οι οποίες σε συνδυασμό με την σκληρή στάση της Ε.Κ.Τ. (η οποία όμως θα έπρεπε να θεωρούνταν δεδομένη) έφεραν το σημερινό αποτέλεσμα. Οι αιτίες τις οποίες αναφέρει το Γραφείο Προϋπολογισμού αποκαλύπτουν σε όλο της το μεγαλείο την καταστροφή η οποία μπορεί -ειδικά σε περιόδους όπως η σημερινή- να προκαλέσει η ανυπαρξία κυβέρνησης, οικονομικού προγράμματος και προοπτικής και η αντικατάσταση τους από την «δημιουργική ασάφεια». Τόσο τα πράγματα όσο και οι ευθύνες είναι συγκεκριμένα. Επίσης κανείς δεν μπορεί να κατηγορήσει το Γραφείο για «πολιτικά παιχνίδια» καθώς αναλόγου περιεχομένου εκθέσεις είχε εκδώσει και στο πρόσφατο παρελθόν. Όπως θα θυμούνται κάποιοι (και αν δεν το θυμούνται υπάρχουν κάποιοι να τους το θυμίζουν) το ίδιο Γραφείο Προϋπολογισμού της Βουλής πριν αλλά και μετά τις εκλογές του Γενάρη του 2015 επεσήμαινε την ανάγκη να κλείσει όσο το δυνατόν γρηγορότερα η διαπραγμάτευση για να μην αντιμετωπίσουμε αυτά που «περήφανα» αντιμετωπίζουμε ήδη.

Στο επόμενο κείμενο μας θα δώσουμε την τελευταία αναλογία με την οποία θ’ αποδεικνύεται γιατί το σχέδιο της «Αριστερής Πλατφόρμας» είναι μια βλακεία και μισή καθώς επίσης και η σκοπιμότητα της μη ανακοίνωσης του τόσον καιρό. Επίσης θ’ αναφερθούμε εκτενέστερα στην σκοπιμότητα της χορήγησης «μπόνους» το οποίο θα οδηγούσε στη δημιουργία πληθωρικού χρήματος.

10 Αυγούστου 2015
Παρατηρητής 1.