Δυστυχώς και οι δύο ιστορίες ποδοσφαιρικής (και όχι μόνο) αλητείας που θα σας διηγηθώ έχουν τις ρίζες τους στα τμήματα υποδομής της ομάδας του μεγαλύτερου λιμανιού της Χώρας (στο ίδιο λιμάνι έδενε και ο 6ος Στόλος των Η.Π.Α. και ξεχαρμάνιαζαν οι ναύτες του σπέρνοντας νόθα). Ευτυχώς και οι δύο ιστορίες δεν έχουν να κάνουν με τους λιλιπούτειους ποδοσφαιριστές των ακαδημιών αλλά με την συμπεριφορά των μεγάλων οι οποίοι εκτός από υπεύθυνοι (τρομάρα τους) είναι και οι εκπρόσωποι της «μεγάλης» αυτής ομάδας.
Ιστορία 1η: Το πολύ δυνατό χαστούκι ως παιδαγωγικό μέσο.
Τα συστατικά της πρώτης ιστορίας (η οποία και προηγείται χρονικά) στα οποία θα εστιάσουμε είναι το θράσος και η δειλία. Απ’ ότι φαίνεται και τα δύο αυτά συστατικά εκτιμώνται ιδιαιτέρως από τους διοικούντες τον Γαύρο οι οποίοι τα επιβραβεύουν μέσω της συνέχισης της συνεργασίας με το πρόσωπο που προκάλεσε το περιστατικό που θα σας διηγηθώ ευθύς αμέσως (ούτε μια τιμωρία «για τα μάτια του κόσμου» ρε αδερφέ).
Στις αρχές Δεκέμβρη 2015 σε αγώνα ακαδημίας του Γαύρου στην Β. Ελλάδα με ακαδημία συνεργαζόμενη με τον Π.Α.Ο.Κ. ο «προπονητής» της ακαδημίας του Γαύρου χαστούκισε πολύ δυνατά ποδοσφαιριστή της αντίπαλης ομάδας ρίχνοντας τον στο έδαφος. Μετά την γενναία αυτή πράξη του και αναλαμβάνοντας το ίδιο γενναία την ευθύνη της πράξης του ο «προπονητής» κλείστηκε στ’ αποδυτήρια μέχρι να ηρεμήσουν τα πράγματα. Σημειώνουμε ότι τον «προπονητή» προστάτεψαν από την οργή των υπολοίπων (αν και ίσως δεν θα έπρεπε) οι πιο ψύχραιμοι. Υποτίθεται ότι ο 16χρονος που δέχθηκε την επίθεση από τον «προπονητή» της ακαδημίας του Γαύρου κάτι του είπε το οποίο εκνεύρισε τον «προπονητή» (που έχει τα διπλάσια του μικρού χρόνια). Ίσως βέβαια ρόλο στην επίθεση αυτή να έπαιξε το γεγονός ότι ο εν λόγω «προπονητής» έχει θητεύσει και ως προπονητής τερματοφυλάκων στον Άρη (βλέπε εδώ) και όλοι ξέρουμε τα έντονα αισθήματα που προκαλεί ένας ΠΑΟΚτζής στους Αρειανούς. Βασική λεπτομέρεια της ιστορίας αυτής είναι ότι η Γαύροι έχασαν τον αγώνα (προφανώς η ήττα για τον προπονητή από συνεργαζόμενη με τον Π.Α.Ο.Κ. ακαδημία ήταν ιδιαιτέρως ντροπιαστική). Για περισσότερα βλέπε εδώ.
Το χειρότερο μ’ αυτή την ιστορία δεν είναι ότι ένας πιθανότατα Αρειανών και πάντως αντι-ΠΑΟΚτζήδικων αισθημάτων προπονητής ακαδημίας του Γαύρου χαστούκισε έναν 16χρονο. Το χειρότερο είναι ότι αυτός τιμωρήθηκε μόνο από την Ένωση Ποδοσφαιρικών Σωματείων Μακεδονίας (με 4μηνο αποκλεισμό) και όχι από την ομάδα την οποία ως προπονητής ακαδημιών εκπροσωπεί (παρ’ ότι οι γονείς του 16χρονου παραπονέθηκαν για την συγκεκριμένη συμπεριφορά και στον Γαύρο).
Ιστορία 2η: Πρέπει να προσέχεις με ποιους παίζεις αν θέλεις να σε παίζει ο Γαύρος.
Η δεύτερη ιστορία έχει άμεση σχέση με τον Γαύρο και τους διοικούντες του αφού αφορά περιστατικό της κεντρικής ακαδημίας υποδομών του και όχι κάποιας περιφερειακής ή συνεργαζόμενης.
Κάποιος υπεύθυνος των ακαδημιών του Γαύρου ακύρωσε την συμμετοχή σε τουρνουά ακαδημίας των Γιαννιτσών επειδή η τελευταία εκτός του τμήματος που θα συμμετείχε στο Γαύρικο τουρνουά κατέβασε στην Αθήνα και τα υπόλοιπα τμήματα της για τα οποία κανόνισε φιλικά με τ’ αντίστοιχα τμήματα της Α.Ε.Κ. και του Ατρομήτου. Για περισσότερα βλέπε εδώ.
Το ωραίο της υπόθεσης είναι ότι αν και η απαίτηση των Γαύρων (να μην κανονίζουν αγώνες και με άλλες ομάδες όταν παίζουν μαζί τους) δεν ήταν από την αρχή γνωστή, ωστόσο ο Γαύρος επέμεινε σ’ αυτή οδηγώντας έτσι την ακαδημία των Γιαννιτσών σε αποκλεισμό από το τουρνουά, αφού η τελευταία προς τιμήν της δεν υποχώρησε στην ιταμή αυτή απαίτηση. Βασική λεπτομέρεια της ιστορίας αυτής είναι ότι οι Γαύροι παρ’ ότι κάλεσαν στο τουρνουά την ακαδημία των Γιαννιτσών δεν συμμετείχαν καθόλου στα έξοδα της μετακίνησης και παραμονής της στην Αθήνα. Δεν θα ήταν λάθος να υποθέσουμε ότι αυτά τα έξοδα τα βάζουν από την τσέπη τους οι γονείς των παιδιών. Φαίνεται πως αυτή την πατέντα την ακολουθούν όλες οι ομάδες και οι ακαδημίες ίσως γιατί στο επίπεδο αυτό το ποδόσφαιρο είναι ακόμη ερασιτεχνικού και όχι επαγγελματικού επιπέδου.
Ηθικό δίδαγμα των παραπάνω ιστοριών.
Αν μη τι άλλο οι παραπάνω ιστορίες μας αποκαλύπτουν το κλίμα μισαλλοδοξίας που κυριαρχεί στην ομάδα του λιμανιού και το οποίο δεν τους κάνει απλά αντιπαθητικούς αλλά μισητούς στους οπαδούς των υπολοίπων ομάδων (εκτός ίσως αυτών που είναι δορυφόροι τους). Μέσα σ’ αυτό το κλίμα (το οποίο προφανώς διαχέεται και στους ποδοσφαιριστές των ακαδημιών) υποτίθεται ότι εκπαιδεύονται οι νέοι ποδοσφαιριστές, ελάχιστοι εκ των οποίων θα βρουν απασχόληση ως επαγγελματίες (θα πληρώνονται δηλαδή για να παίζουν). Οι περισσότεροι θα βρούν μεν μια άλλη απασχόληση αλλά θα συνεχίσουν να έχουν την ιδιότητα του οπαδού της ομάδας. Κάποιοι από αυτούς θα είναι περισσότερο φανατικοί από τους υπόλοιπους και θ’ αποτελούν ίσως τον «οργανωμένο στρατό» που έχει ως αποστολή του την προάσπιση και υπεράσπιση των συμφερόντων της ομάδας. Ποιός όμως μπορεί να πεί ποιών και πόσο επηρεάστηκε η ψυχή από τα παραπάνω περιστατικά;
Ποιός και με ποιόν τρόπο θα τιμωρήσει τέτοιες ιταμές και παράλογες συμπεριφορές; Έχει ο Κοντονής δικαιοδοσία και άντερα ν’ ασχοληθεί με συμπεριφορές που δηλητηριάζουν τις παιδικές ψυχές ή είναι μόνο για την μόστρα και την προσωπική του προβολή; Φτάνει ένας Κώδικας και μια Επιτροπή Δεοντολογίας ή χρειάζεται κάτι περισσότερο και βαναυσότερο για να σφίξουν αρχικά οι κώλοι μειώνοντας διαμέσου του φόβου (αρχικά) την πιθανότητα επανάληψης τέτοιων φαινομένων; Τελικά εμείς ως γονείς και οπαδοί πόσο διατεθειμένοι είμαστε να κάνουμε κάτι (από παράπονα ως παραστάσεις στο Υπουργείο Αθλητισμού) για ν’ αλλάξουν τα πράγματα; Ή μήπως θα παραμένουμε απαθείς μέχρι να είναι στη θέση του 16χρονου το παιδί μας ή παίκτης ακαδημιών της ομάδας μας;
14 Γενάρη 2016
παρατηρητήριο.
