Αυτοί (οι οπαδοί) το μόνο που επιθυμούν είναι να δούν και πάλι την ομάδα δυνατή και πρωταθλήτρια με τιμονιέρη κάποιον λεφτά με αρχ.... Τίποτα άλλο. Δεν νοιάζονται για το τι θ’ απογίνουν όσοι συνέδεσαν τ’ όνομα τους με τήν διοίκηση της Π.Α.Ε. (εκτός αν έχουν λεφτά να «σπρώξουν») δρώντας για λογαριασμό των μετόχων πλειοψηφίας, οι οποίοι τους διόρισαν άλλωστε, ακόμη και αν κάποιοι απ’ αυτούς βούτηξαν τό δάχτυλο στό μέλι, όπως ο Κλούβιος και η Σουβλίτσα τα ανηψάκια του Μπάρμπα Μυτούση (τι σας θύμισα τώρα).
Από την πλευρά όμως τών «εχόντων δικαίωμα υπογραφής» τα πράγματα είναι διαφορετικά. Στήν κατάσταση που είναι όλοι τους (άλλος σε καλύτερη, άλλος σε χειρότερη ανάλογα τό ποσό) προσπαθούν να βρούν «κάτι για να πιαστούν». Καταφεύγουν στο μεγάλο αφεντικό και προσπαθούν να τόν κάνουν να ενδιαφερθεί για το πρόβλημα τους. Δεν είναι όλοι τους της «ίδιας πάστας» και συνεπώς δεν πρέπει σ’ όλους τους η «ίδια τιμωρία». Η ζωή όμως είναι πουτάνα και σπανίως λαμβάνει ο καθένας μας ότι του αξίζει (τουλάχιστον εν ζωή).
Για εμάς τους «παρατηρητές» η Α.Ε.Κ. δεν είναι «τρόπος ζωής», ούτε είναι ο λόγος για τόν οποίο «ζούμε και αναπνέουμε». Για εμάς η Α.Ε.Κ. δεν είναι ούτε τά «σώβρακα και φανέλες». Για εμάς η Α.Ε.Κ. είναι οι άνθρωποι που την διοικούν και δουλεύουν καθημερινά για το αποτέλεσμα που βγαίνει στο γήπεδο κάθε βδομάδα. Συνεπώς δεν θα μπορούσαμε να είμαστε αδιάφοροι στίς προσωπικές ιστορίες του καθενός τους, ειδικά τώρα που επίκειται (έτσι μας λένε) η διαγραφή της εταιρείας από το Μητρώο τού Υπουργείου Ανάπτυξης η οποία θα σημάνει και τον τυπικό «θάνατο» της.
Έχει πλέον διαρρηχθεί τό άρθρο 44 μετά από μιά σειρά εξώδικων ανακοινώσεων και κοινοποιήσεων όπως επίσης και οποιαδήποτε άλλη ρύθμιση είχε η Π.Α.Ε. με τήν Εφορία (αν υποθέσουμε ότι υπήρχε κάποια που ήταν σε ισχύ, δηλαδή πληρωνόταν κανονικά). Αντίστοιχα έχουν συμβεί και με τ’ ασφαλιστικά ταμεία. Αυτό συνέβη ώς αποτέλεσμα της πτώχευσης της εταιρείας και με μάλλον αυτόματο τρόπο, όπως ακριβώς προβλέπεται προκειμένου ν’ αποφεύγονται πιθανές εμπλοκές από κωλυσιεργείες δημοσίων υπαλλήλων και λειτουργών. Όπως αναφέρουν τα δημοσιεύματα των τελευταίων ημερών (βλέπε ενδεικτικά εδώ & εδώ) άρχισαν να καταφτάνουν (επιδίδονται) κατασχετήρια που αφορούν τα ποσά που είχαν υπαχθεί στη ρύθμιση του άρθρου 44 και για τα οποία ήταν υπεύθυνοι.
Ανεξάρτητα από τη γνώμη (δικαίως ή αδίκως) που μπορεί κάποιος να έχει γι’ αυτούς οι άνθρωποι αυτοί (όπως και οι οικογένειες τους) από δω και πέρα και για πολλά χρόνια θ’ ανεβαίνουν τον δικό τους γολγοθά. Παράγοντες όπως:
- Νίκος Στράτος
- Κώστας Γενεράκης
- Πέτρος Στάθης
- Γιώργος Ρόκκας
- Ντέμης Νικολαΐδης
και άλλοι θα έχουν μικρότερο ή μεγαλύτερο πρόβλημα (βλέπε εδώ). Κάποιοι απ’ αυτούς έχουν σημαντική (για τα δεδομένα τους) ακίνητη περιουσία, ενώ κάποιοι άλλοι ρισκάρουν τη μόνη τους πηγή εσόδων (όπως ο κύριος Γενεράκης π.χ. τη σύνταξη του) εκτός της όποιας περιουσίας έχουν.
Ένα τηλεοπτικό σποτάκι του παρελθόντος υπογράμμιζε (για λόγους πωλήσεων) ότι: «Η αξία του ηττημένου δίνει δόξα στον νικητή». Στην περίπτωση μας δεν θέλουμε να πιστεύουμε ότι υπάρχουν νικητές και νικημένοι. Πιστεύουμε όμως ότι κριτήριο για το μεγαλείο μιάς ομάδας, ενός συλλόγου, ενός κοινωνικού χώρου εν τέλει πρέπει να είναι όχι οι κούπες ή τα χρόνια που έχουν περάσει από τη σύσταση του αλλά ο τρόπος που συμπεριφέρεται στους ανθρώπους που πέρασαν από τις διοικητικές του θέσεις. Θα είναι κρίμα –πάνω απ’ όλα για την ΑΕΚάρα μας αν επικρατήσουν οι άναρθρες κατά τ’ άλλα φωνές μερικών (κάποιοι που δηλώνουν και δημοσιογράφοι) οι οποίοι λένε «Και τι με νοιάζει εμένα; Η εκκαθάριση να τελειώσει να φτιάξουμε την νέα Π.Α.Ε. και όλα τ’ άλλα...».
6 Μάη 2014.
παρατηρητήριο.
