Aetofolia

Κ.Α.Ε. Α.Ε.Κ.: ΕΛΕΓΧΟΣ ΠΡΟΟΔΟΥ Ν.2
(2-3 ΣΤΗΝ Α1, 2-1 ΣΤΟ CL)

Στην δεύτερη τετράδα αγώνων της η «Βασίλισσα» αγωνίστηκε σε 3 παιχνίδια στο Πρωτάθλημα με απολογισμό 3 ήττες και 1 για το CL με απολογισμό 1 νίκη. Πρέπει να σημειωθεί πως τα παιχνίδια για το Πρωτάθλημα ήταν 1 εντός και 2 εκτός, ενώ το παιχνίδι για το CL ήταν εκτός έδρας. Μετά από 5 αγώνες στην Α1 η Α.Ε.Κ. βρίσκεται με βάση τις νίκες στην 4η θέση με 2-3. Στην επίθεση έχει πετύχει 399 πόντους (μ.ο. 79,8) ενώ έχει δεχτεί 401 (μ.ο. 80,2). Αντίστοιχα στο CL η Α.Ε.Κ. έχει πετύχει 234 πόντους (μ.ο. 78) ενώ έχει δεχτεί 233 (μ.ο. 77,7).

Α.Ε.Κ. – Π.Α.Ο.

Στο τρίτο φετινό παιχνίδι της στην Α1 και δεύτερο εκτός έδρας η Α.Ε.Κ. έχασε από τον Π.Α.Ο. με 20 πόντους διαφορά κάνοντας το 2-1 στην διοργάνωση.

Στο παιχνίδι αυτό η Α.Ε.Κ. είχε:

ΤΙ ΕΚΑΝΕ ΤΟ «BIG-4» ΤΗΝ ΔΕΚΑΤΗ ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΗ
(4 ΝΙΚΕΣ)

Μετά τ’ αποτελέσματα της 9ης αγωνιστικής τα παιχνίδια της 10ης ήταν κάτι παραπάνω από κομβικά για τους «BIG-4». Πρώτος από τους «4» αγωνιζόταν το Σάββατο το απόγευμα εντός έδρας ο «γνήσιος Γαύρος» ο οποίος φιλοξενούσε τον Πανσερραϊκό. Τη σκυτάλη παραλάμβανε ο Π.Α.Ο. ο οποίος μια μέρα μετά έπαιζε στον Βόλο με την ομώνυμη ομάδα. Τέλος, το πρόγραμμα των «BIG-4» έκλεινε με τους ταυτόχρονους βραδινούς αγώνες των δύο «Δικεφάλων». Ο «ιμιτασιόν Δικέφαλος» αγωνιζόταν στη Λαμία με την τοπική ομάδα, ενώ ο γνήσιος έπαιζε στο Περιστέρι απέναντι στον Ατρόμητο. Με την διαφορά του Περσινού Πρωταθλητή από Α.Ε.Κ. και «γνήσιο Γαύρο» στους 2β. και τον Π.Α.Ο. στους 4β. κανείς τους δεν έπρεπε να «πετάξει» βαθμούς.

Το απόγευμα του Σαββάτου (5μ.μ.) στο εντός έδρας παιχνίδι για την «γνήσιο Γαύρο» δεν υπήρχε άλλο αποτέλεσμα εκτός της νίκης. Απέναντι τους οι «ερυθρόλευκοι» είχαν τον Πανσερραϊκό ο οποίος στην πρεμιέρα είχε δυσκολέψει τον «Γαύρο του Βορρά» στην Τούμπα και την προηγούμενη αγωνιστική είχε επικρατήσει εντός έδρας της Α.Ε.Κ. Μια νίκη την οποία δυσκολεύτηκε να πάρει αν και προηγήθηκε μόλις στο 12’ και πήγε στ’ αποδυτήρια μπροστά στο σκορ. Οι φιλοξενούμενοι κατάφεραν να ισοφαρίσουν στο 63’ αλλά 3’ αργότερα δέχτηκαν το δεύτερο γκολ το οποίο δεν μπόρεσαν ν’ ανταποδώσουν. Έτσι οι «ερυθρόλευκοι» πήραν ένα σημαντικό 3ποντο.

24 ώρες μετά το παιχνίδι των «ερυθρόλευκων» ο Παναθηναϊκός αντιμετώπιζε εκτός έδρας την ομάδα του Αχιλλέα Μπέου. Όπως είχε διαμορφωθεί η βαθμολογία και με βάση τις μέχρι τότε απώλειες των «πρασίνων» για την ομάδα του Αλόνσο (αλλά και τον ίδιο) δεν υπήρχε άλλο αποτέλεσμα από τη νίκη. Στο α’ ημίχρονο οι «πράσινοι» κατάφεραν να έχουν 2 δοκάρια (4’ & 21’) αλλά και να πετύχουν 1 γκολ (14’). Με τους γηπεδούχους να μην μπορούν να τους απειλήσουν δεν πλήρωσαν το χαμένο πέναλτι του Ιωαννίδη (85’) παίρνοντας 3 πολύτιμους βαθμούς προκειμένου να μην απομακρυνθούν από την κορυφή.

Ο ΛΕΝΙΝ, Ο ΤΣΙΠΡΑΣ ΚΑΙ ΟΙ «ΚΑΡΑΜΠΟΛΕΣ» ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ
(ΤΙ ΘΑ ΓΙΝΟΤΑΝ ΑΝ…)

Στη ζωή τα «αν» προκαλούν δυστυχία. Γιατί για να φτάνουμε ν’ αναρωτιόμαστε τι θα γινόταν «αν» σημαίνει πως τα πράγματα δεν έχουν εξελιχθεί όπως τα περιμέναμε και τα θέλαμε εξ’ ου και το «αν». Σε τέτοιες περιπτώσεις το αποτέλεσμα είναι πάντα η μελαγχολία. Εκτός των προσωπικών μας «τι θα γινόταν αν…» υπάρχουν και αυτά που έχουν γενικότερη (ιστορική θα λέγαμε) σημασία. Δύο απ’ αυτές τις απορίες θα σχολιάσω σήμερα.

Η πρώτη απορία αφορά την έκρηξη της «Οκτωβριανής Επανάστασης» των Μπολσεβίκων το 1917. Η «Οκτωβριανή Επανάσταση» -με το Ιουλιανό (παληό) ημερολόγιο- ξεκίνησε το βράδυ της 24ης Οκτώβρη (6 Νοέμβρη με το Γρηγοριανό). Το βράδυ εκείνο ο Λένιν ξυρισμένος και μασκαρεμένος παίρνει με τη συνοδεία του Φινλανδού σωματοφύλακα του Εΐνο Ρακία το τραμ για να πάει σε μια συνέλευση των συντρόφων του στο Ινστιτούτο Σμόλνι. Είναι η συνέλευση που θ’ αποφάσιζε αν θα εκρήγνυνταν η επανάσταση. Στη διαδρομή τους σταματά μια περίπολος η οποία τους περνά για μεθυσμένους και τους αφήνει να συνεχίσουν. Με αφορμή τη μη σύλληψη του Λένιν εκείνη τη στιγμή δύο ιστορικοί αναρωτιούνται «τι θα γινόταν αν…» (βλέπε εδώ).

Ο Βρετανός ιστορικός Ορλάντο Φάιτζες ειδικός στην ιστορία της προεπαναστατικής Ρωσίας και της Σοβιετικής περιόδου επιχειρηματολογεί ως εξής:

ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ: «1…2…3… ΜΙΕΤΑΙ Η ΔΙΑΙΤΗΣΙΑ»
(ΘΑ ΣΥΝΕΧΙΣΕΤΕ ΤΙΣ ΜΠΟΥΡΔΕΣ Ή ΘΑ ΒΑΛΕΤΕ ΤΗΝ ΑΙ ΝΑ ΣΦΥΡΙΖΕΙ;)

Τα παράπονα όλων για την διαιτησία είναι μέσα στο παιχνίδι. Είναι το πλέον κοινό σημείο όλων των ομάδων ανεξαρτήτως μπάτζετ και ιστορίας. Για την ακρίβεια όσο «μεγαλύτερη» η ομάδα τόσο περισσότερα και τα παράπονα. Γιατί, όπως και να το κάνουμε παίζουν δεν παίζουν καλά οι «μεγάλοι» μιας και ο ιδιοκτήτης έχει ξοδέψει πακτωλό χρημάτων (αν πιστέψουμε όσα λέγονται) πρέπει η ομαδάρα του να κερδίζει εύκολα (όσο ακριβότερη τόσο ευκολότερα). Τελευταία χρονικά αφορμή για την αναθέρμανση της κουβέντας περί διαιτησίας αποτέλεσε η απόφαση του Σιδηρόπουλου να μην αποβάλλει τον Μπρινιόλι για την γνωστή φάση στο παιχνίδι Κυπέλλου της Α.Ε.Κ. με τον Άρη.

Για να μην μπουρδολογούμε και εμείς όπως οι δημοσιογράφοι τελειώνουμε με την ουσία σχετικά με τη συγκεκριμένη φάση σημειώνοντας δύο πράγματα:

• Με «αν» δεν έχει νόημα ν’ ασχολούμαστε και
• Αν η φάση ήταν ανάποδα δικαιολογημένα οι ΑΕΚτζήδες θα ζητούσαν κόκκινη.

Έχοντας τελειώσει με τα παραπάνω ας πάμε στην πραγματική ουσία.

Ο λόγος για τον οποίο όλοι οι «μεγάλοι» έχουν φέτος πραγματικά (και όχι για ξεκάρφωμα) παράπονα είναι γιατί και οι «4» έχουν «ρίξει λεφτά» και έχουν δυναμώσει τις ομάδες τους (τουλάχιστον στα χαρτιά). Το πρόβλημα με τους διαιτητές (όπως επίσης με τους δικαστές και γιατρούς) είναι ο «ανθρώπινος παράγοντας». Όσο υπάρχει ο «ανθρώπινος παράγοντας» πάντα θα υπάρχουν παράπονα.

Με τον «ανθρώπινο παράγοντα» δεν εννοούμε το «λάθος» (σκόπιμο ή όχι αναλόγως της οπτικής μας). Με τον «ανθρώπινο παράγοντα» εννοούμε την απόφαση που καθένας μας παίρνει να κάνει την δουλειά του είτε αντικειμενικά είτε λαμβάνοντας υπόψη το γενικότερο κλίμα. Για παράδειγμα άλλο είναι να υπάρχουν σε βάρος σου παράπονα από τον ιδιοκτήτη μιας Π.Α.Ε. και εντελώς διαφορετικό αυτός που κάνει κουμάντο στην Π.Α.Ε. να είναι πρώην διεθνής διαιτητής (Αστέρας Τρίπολης). Έχοντας υπόψη πως σφύριζαν (και συνεχίζουν να σφυρίζουν) οι Έλληνες διαιτητές κείμενα όπως αυτό είναι μάλλον αστεία.

Η ΔΙΩΞΗ ΤΗΣ «ΕΓΚΛΗΜΑΤΙΚΗΣ ΟΡΓΑΝΩΣΗΣ» ΤΩΝ ΓΑΥΡΩΝ
(ΚΑΙ ΤΑ ΠΟΛΙΤΙΚΑ ΠΑΙΧΝΙΔΙΑ ΠΟΥ ΘΑ ΠΑΙΧΤΟΥΝ)

Πόσες φορές στο παρελθόν δεν έχουν ξεσκεπαστεί βρόμικα παρασκήνια τα οποία αν και αρκετοί γνώριζαν και ακόμα περισσότεροι υποψιάζονταν η αποκάλυψη τους έκανε αίσθηση; Συνήθως η αποκάλυψη ξεκινούσε από ένα συμβάν που «στράβωσε» (όπως π.χ. η σύλληψη του Ξηρού της 17Ν) αλλά σε κάθε περίπτωση έπρεπε να υπάρχει και η πολιτική βούληση. Η δολοφονία του αστυνομικού των Μ.Α.Τ. Γιώργου Λυγγερίδη ήταν η τελευταία μιας σειράς ανάλογων επιθέσεων με μόνη διαφορά πως αυτή ήταν θανατηφόρα. Για μια σειρά από λόγους το Κράτος τούτη τη φορά δεν θα κάνει «τα στραβά μάτια».

Δεν είναι μόνο ότι σκοτώθηκε ένας αστυνομικός. Υπάρχουν μια σειρά άλλοι λόγοι:

• όπως ότι αυτή η επίθεση εντάσσεται στην «οπαδική βία» και αφορά κατ’ ευθείαν μια από τις θύρες των «οργανωμένων».
• Επιπλέον αφορά την ομάδα του Λιμανιού και η Κυβέρνηση θέλει να στείλει το μήνυμα πως κανείς δεν είναι υπεράνω του Νόμου (λέμε τώρα).
• Εμπλεκόμενοι στην δολοφονία Λυγγερίδη εργάζονταν ως συμβασιούχοι στον Δήμο Πειραιά και είχαν άμεση σχέση με την Π.Α.Ε. και την Κ.Α.Ε.

Η ανακριτική διερεύνηση της υπόθεσης έχει προχωρήσει σημαντικά▪ τόσο ώστε να μπορούν να περιγραφούν με σαφήνεια και ακρίβεια οι σχέσεις των εμπλεκομένων με τους Δήμο Πειραιά και τις Π.Α.Ε.-Κ.Α.Ε. δείχνοντας και όσους τους υπέθαλπαν και ενδεχομένως και τους «ηθικούς αυτουργούς». Εκεί ξεκινούν και τα πολιτικά παιχνίδια που θα παιχτούν το επόμενο διάστημα με απώτερο στόχο από τη μεν Κυβέρνηση την μεγιστοποίηση του όποιου πολιτικού οφέλους και από την πλευρά των υψηλά ιστάμενων που τους κάλυπταν να μη συρθούν κατηγορούμενοι στο Δικαστήριο.         

Το επόμενο διάστημα θα πληθύνουν οι αποκαλύψεις σχετικά με την πορεία της υπόθεσης όπως αυτή. Δεν είναι η πρώτη φορά που υπονοείται η δίωξη εναντίον του Βαγγέλα (και όχι μόνο) από την ίδια ιστοσελίδα και προφανώς δεν θα είναι και η τελευταία.

ΤΡΑΜΠΟΥΚΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΛΗΣΤΕΙΑ ΣΤ’ ΟΝΟΜΑ ΤΟΥ ΜΙΧΑΛΗ
(ΔΗΛΑΔΗ ΤΩΡΑ «ΕΚΔΙΚΗΘΗΚΑΝ» ΤΟΝ ΦΟΝΟ ΤΟΥ;)

Τα χειρότερα εγκλήματα είναι αυτά που γίνονται στ’ όνομα άλλων. Είναι αυτά για τα οποία οι εγκληματίες δεν αναλαμβάνουν την ευθύνη. Για παράδειγμα δεν εγκληματείς αν το κάνεις για την «απελευθέρωση» της Πατρίδας από την τυραννία είτε ενός ξένου είτε ντόπιου τύραννου (στην δεύτερη περίπτωση η «απελευθέρωση» έχει και ταξικό χαρακτήρα). Μια ξεχωριστή κατηγορία εγκλημάτων είναι αυτά που γίνονται στ’ όνομα της εκδίκησης. Με την επίκληση της εκδίκησης υπονοείται πως αυτά γίνονται μόνο και μόνο επειδή αισθάνονται την ανάγκη να εκδικηθούν. Αυτό θα μπορούσε να ισχύει στις επιθέσεις σε αστυνομικούς στη βάση της «συλλογικής ευθύνης». Όμως, για περιστατικά όπως αυτό η επίκληση της εκδίκησης είναι η αφορμή (και η δικαιολόγηση) μιας ληστείας και ενός ξυλοδαρμού.

Βέβαια, τίποτα δεν θα είχε γίνει αν από την πλευρά των θυμάτων υπήρχε λίγος «κοινός νους». Γιατί όπως και να το κάνουμε είναι απίστευτη χαζομάρα πατέρας και γιός που επιστρέφουν σπίτι τους μετά τον αγώνα του Παναθηναϊκού με την Τσέλσι ντυμένοι με την φανέλα της ομάδας τους να περνούν με μηχανάκι από τη Φωκών στη Ν. Φιλαδέλφεια δίπλα από το γήπεδο της Α.Ε.Κ. Δεν ξέρω αν ήθελαν να έχουν να λένε πως κατάφεραν να περάσουν έτσι ντυμένοι έξω από το γήπεδο της Α.Ε.Κ. αλλά σίγουρα δεν το σκέφτηκαν καλά. Γιατί, όσο κατακριτέος και αν είναι ο ξυλοδαρμός τους και η σε βάρος τους ληστεία άλλο τόσο πρέπει να τους καταλογιστεί πως έχουν σημαντική ευθύνη για ότι έπαθαν αφού δεν έλαβαν καμία προφύλαξη (απ’ αυτές που κάθε λογικός άνθρωπος θα έπαιρνε).

Ανεξάρτητα όμως και πέρα από την δική τους ευθύνη το πιο προβληματικό με τη συγκεκριμένη επίθεση (όπως και όσες προηγήθηκαν του φόνου του Μιχάλη και όσες ακολουθήσουν) είναι η δικαιολόγηση της. Στη βάση της δικαιολόγησης της (ο φόνος του Μιχάλη) βρίσκεται η «συλλογική ευθύνη». Εξαιτίας της κάθε «βάζελος» φταίει και αν κάνει το λάθος να περάσει μόνος του ή και με παρέα από το λάθος σημείο θα πληρώσει το αντίτιμο της χαζομάρας του. Προφανώς ο συσχετισμός δυνάμεων ευνοούσε τους επιτιθέμενους μιας και υπερτερούσαν κατά 6 άτομα (8 έναντι 2).

ΣΑΒΒΙΔΗΣ – ΛΟΥΤΣΕΣΚΟΥ – ΗΛΙΟΠΟΥΛΟΣ
(ΝΑΥΑΓΗΣΕ ΤΕΛΙΚΑ Η ΑΓΟΡΑ ΤΟΥ ΟΡΕΝ;)

Κανείς μας όσα λεφτά κι αν έχει δεν θέλει να πιάνεται κορόιδο. Κι αν οι «μη έχοντες» καμιά φορά αποδέχονται ότι τους κορόιδεψαν και συνεχίζουν τη ζωή τους, οι «έχοντες» αντιδρούν τελείως διαφορετικά. Γιατί, όσο περισσότερα λεφτά έχεις τόσο επιθυμείς να πληρώνεις μόνον τόσα όσα κρίνεις ότι αξίζει αυτό που επιθυμείς. Καμιά φορά μπορεί αναλόγως της συμπεριφοράς του πωλητή (και της δικής σου διάθεσης) να δώσεις κάτι παραπάνω (ειδικά αν έτσι βοηθάς κάποιον που εκτιμάς)▪ στις περισσότερες όμως περιπτώσεις «δεν χαρίζεις κάστανα». Οι διαπραγματεύσεις μεταξύ επιχειρηματιών είναι κάποιες φορές σκληρές και μακροχρόνιες. Αρκετές φορές η μια (ή και οι δύο πλευρές) διακόπτουν την διαπραγμάτευση (ή φαίνεται ν’ αποχωρούν) μόνο και μόνο για ν’ αυξήσουν την πίεση στην άλλη πλευρά. Αυτή η τακτική έχει καλύτερα αποτελέσματα όταν ακούγεται ή φαίνεται να υπάρχει και άλλος ενδιαφερόμενος με μια ανταγωνιστική προσφορά.

Μέχρι να ολοκληρωθεί (επιτυχώς ή ανεπιτυχώς) μια διαπραγμάτευση και οι δύο πλευρές «διαρρέουν» πληροφορίες για να φτιάξουν το κλίμα που επιθυμούν στην «αγορά» στέλνοντας μηνύματα προς κάθε κατεύθυνση και ενδιαφερόμενο. Σε μερικές περιπτώσεις ακολουθούν την παλιά και δοκιμασμένη τακτική να «τα λένε στη νύφη να τ’ ακούσει η πεθερά».

Το Καλοκαίρι που μας πέρασε ήταν ιδιαιτέρως θερμό τόσο για τον Μάριο Ηλιόπουλο ο οποίος αγόρασε την Α.Ε.Κ. από τον Μελισανίδη όσο και για τον Ιβάν Σαββίδη ο οποίος επιθυμεί να ξεφορτωθεί το ΟΡΕΝ το οποίο τον ζημιώνει με 2 εκ. τον μήνα μόνο και μόνο για να λειτουργεί. Στα τέλη Αυγούστου και στις αρχές Σεπτέμβρη μια σειρά δημοσιευμάτων μας ενημέρωνε για διαπραγματεύσεις του Σαββίδη με τον Ηλιόπουλο για την πώληση του καναλιού.

ΤΙ ΕΚΑΝΕ ΤΟ «BIG-4» ΤΗΝ ΕΝΑΤΗ ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΗ
(1 ΙΣΟΠΑΛΙΑ – 3 ΗΤΤΕΣ)

Η 9η αγωνιστική ήταν εξίσου σημαντική (όπως όλες άλλωστε) για όλους τους «BIG-4». Όπως είχε διαμορφωθεί η βαθμολογία στο τέλος της 8ης και με δεδομένο τις δύσκολες εξόδους για Α.Ε.Κ. (στις Σέρρες) και «γνήσιο Γαύρο» (στην Τρίπολη) σε συνδυασμό με τα εντός έδρας παιχνίδια του Π.Α.Ο. (με τον Άρη) και του «Γαύρου του Βορρά» (με τον Ο.Φ.Η. η νίκη και για τους «BIG-4» ήταν απαραίτητη. Στην περίπτωση όμως που δεν μπορούσαν να φύγουν με τους 3β. οπωσδήποτε δεν έπρεπε να χάσουν. Την αυλαία άνοιγε ο εκτός έδρας αγώνας της Α.Ε.Κ. στις Σέρρες το βράδυ (8μ.μ.) του Σαββάτου. Ακολουθούσαν την Κυριακή το απόγευμα (5μ.μ.) ο εκτός έδρας αγώνας του «γνήσιου Γαύρου» με τον Αστέρα Τρίπολης και οι εντός έδρας του μεν Παναθηναϊκού με τον Άρη (στις 6μ.μ.) και του «Γαύρου του Βορρά» με τον Ο.Φ.Η. (στις 9μ.μ).

Το βράδυ του Σαββάτου (8μ.μ.) για την Α.Ε.Κ. στις Σέρρες δεν υπήρχε άλλο αποτέλεσμα εκτός της νίκης. Μιας νίκς που εκτός από τους 3β. που θα της έδινε και το ηθικό θ’ αποτελούσε και την 1η δόση «εκδίκηση» για τις δύο περσινές ισοπαλίες (που μεταξύ άλλων αποτελεσμάτων) της στοίχισαν τον Τίτλο. Ωστόσο, η ομάδα που κατέβηκε στον αγωνιστικό χώρο θύμιζε Α.Ε.Κ. μόνο στις εμφανίσεις. Χρειάστηκε μόνο ένα πέναλτι το οποίο οι γηπεδούχοι μετέτρεψαν σε γκολ για να καταγράψει την 2η φετινή ήττα της. Παρά το γεγονός πως από το 27’ οι γηπεδούχοι έπαιζαν με 10 είχαν δοκάρι στο 34’. Μόνη στιγμή των «κιτρινόμαυρων» καταγράφεται από τη στατιστική ένα δοκάρι στο 85’. Η φετινή Α.Ε.Κ. του Αλμέιδα με μια ακόμη απογοητευτική εμφάνιση δείχνει πως δεν πάει για τίποτα φέτος.

Κυριακή απόγευμα όταν ακόμη ο καιρός δεν έχει χειμωνιάσει είναι μια καλή συγκυρία ν’ αγωνίζεσαι στην Τρίπολη απέναντι στον Αστέρα. Από κει και πέρα το ζήτημα είναι αν μπορείς να εκμεταλλευτείς αυτή την (θετική) συγκυρία. Οι «ερυθρόλευκοι» καλούνταν να πάρουν ένα απαραίτητο για την εξέλιξη του πρωταθλήματος 3ποντο. Ωστόσο, μέσα στο γήπεδο η εξέλιξη ήταν διαφορετική. 1 γκολ στο 21’ ήταν αρκετό στους Αρκάδες όχι μόνο να τους βάλει μπροστά στο σκορ αλλά τελικά να τους δώσει και τη νίκη. Στο β’ ημίχρονο κάθε ομάδα είχε από 1 δοκάρι με αποτέλεσμα οι «ερυθρόλευκοι» να χάσουν 3β. στην Τρίπολη.

ΤΟ «ΟΧΙ» ΕΙΝΑΙ ΕΥΚΟΛΟ
(ΤΟ ΖΗΤΗΜΑ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΜΕΤΑ)

Την ερχόμενη Δευτέρα στη Θεσσαλονίκη εορτάζεται η 84η επέτειος από το υποτιθέμενο «ΟΧΙ» του Δικτάτορα Ιωάννη Μεταξά στο Ιταλικό τελεσίγραφο για διέλευση του Ιταλικού Στρατού από την Ελλάδα και κατάληψη στρατηγικών σημείων της. Αν και είναι πασίγνωστο πως ποτέ δεν ειπώθηκε το «ΟΧΙ» ωστόσο το εθνικό φαντασιακό αγκάλιασε και επένδυσε σ’ αυτό το ψέμα. Ο Μεταξάς δεν είχε καμιά δουλειά ν’ απαντήσει στο Ιταλικό τελεσίγραφο και οι Ιταλοί το γνώριζαν αυτό. Άσχετα και παρά τις ιδεολογικές του προτιμήσεις ήταν Πρωθυπουργός-μαριονέτα του Γεωργίου Β’ ο οποίος καθόριζε την εξωτερική πολιτική. Δεδομένου ότι ήταν απόλυτα προσκολλημένος στην Βρετανία δεν υπήρχε καμία πιθανότητα η Ελλάδα να ταχθεί με τις Ιταλία και Γερμανία. Αυτό ήταν πασίγνωστο γι’ αυτό και οι Ιταλοί είχαν την ευγένεια να μην περιμένουν αρνητική απάντηση (δεν ήθελαν να τον φέρουν σε δύσκολη θέση) και ξεκίνησαν την επίθεση τους μισή ώρα πριν την εκπνοή της διορίας του τελεσιγράφου.

Πρακτικά δεν υπάρχει τίποτα να γραφτεί για εκείνη την περίοδο και αυτός είναι ένας από τους λόγους που το σημερινό κείμενο δεν θα έχει ιστοριογραφικό σκοπό. Ο άλλος λόγος είναι ο όψιμος πατριωτισμός κάποιων πολιτικών οι οποίοι αισθάνονται την ανάγκη να μας προειδοποιήσουν για επερχόμενες εθνικές καταστροφές που «σκοτεινά κέντρα» εξυφαίνουν στο παρασκήνιο. Ακούμε συνεχώς τα τελευταία χρόνια ότι οι περίοδοι που διανύουμε είναι «κρίσιμες για τα εθνικά μας θέματα». Ειλικρινά δεν θυμάμαι πότε δεν υπήρξαν «κρίσιμες περίοδοι για τα εθνικά μας θέματα» σ’ όλο τον 196ετή βίο του Νεο-Ελληνικού Κράτους (1828).

Στην «εξωτερική πολιτική» (δηλαδή, στον διαμοιρασμό εδαφών και κυριαρχίας μεταξύ των Κρατών) υπάρχει ένα μόνιμο παζάρι. Ακόμα και στις περιόδους που δεν υπάρχει αλλαγή συνόρων η επιρροή ή/και επικυριαρχία σε μια περιοχή (που μπορεί να υπερβαίνει τα όρια ενός μόνο Κράτους) παζαρεύεται συνεχώς. Συνεπώς, είναι απολύτως λογικό να εξυφαίνονται σχέδια τα οποία αναλόγως της δύναμης της κάθε «μεγάλη» ή «περιφερειακή δύναμη» προωθεί. Δεδομένου ότι ο πόλεμος είναι ακριβός τόσο σε ζωές όσο και σε λεφτά, τα σχέδια εξαντλούνται τις περισσότερες φορές στην προώθηση ή/και την επιβολή Πρωθυπουργών και Κυβερνήσεων ικανών και πρόθυμων να τα εφαρμόσουν.

ΤΙ ΕΚΑΝΑΝ ΟΙ 3 «ΕΥΡΩΠΑΙΟΙ» ΜΑΣ
(1 ΝΙΚΗ – 1 ΙΣΟΠΑΛΙΑ – 1 ΗΤΤΑ)

Μετά την διακοπή για τα παιχνίδια των Εθνικών Ομάδων στο πλαίσιο του NATIONS LEAGUE τα Ευρωπαϊκά Κύπελλα επανήλθαν στο προσκήνιο. Χθες Πέμπτη οι 3 εκπρόσωποι μας στην Ευρώπη αγωνίστηκαν ως εξής: ο μεν «Γαύρος του Βορρά» εντός έδρας με την Βικτόρια Πλζεν, ο δε «γνήσιος Γαύρος» εκτός έδρας με την Μάλμε για το EUROPA LEAGUE, ενώ για το CONFERENCE ο Π.Α.Ο. αγωνίστηκε εντός έδρας με την Τσέλσι. Κάθε παιχνίδι στην Ευρώπη είναι σημαντικό και κανείς αντίπαλος ασήμαντος. Ακόμη περισσότερο όσον αφορά τις ομάδες μας που δεν είναι δα και ποδοσφαιρικά μεγαθήρια.

Ο αγώνας της Τούμπας προηγούνταν χρονικά εκείνου των «ερυθρόλευκων» αν και στα χαρτιά η Τσεχική Βικτόρια Πλζεν δεν είναι δυσκολότερη της Μάλμε. Στην πράξη, όμως, αυτό δεν έχει καμία σημασία μιας και όλα κρίνονται μέσα στις 4 γραμμές του αγωνιστικού χώρου. Ο αγώνας που ξεκινούσε στις 8 παρά τέταρτο ήταν κομβικός για τη συνέχεια των «ασπρόμαυρων» της Θεσσαλονίκης στην διοργάνωση μιας και τα εντός έδρας παιχνίδια είναι αυτά τα οποία οφείλεις να κερδίζεις (ειδικά όταν ο αντίπαλος δεν ανήκει στις «μεγάλες» ομάδες). Ένας ανύπαρκτος «Γαύρος του Βορρά» στο α’ ημίχρονο έδωσε το δικαίωμα στους Τσέχους να πάρουν κεφάλι στο σκορ με 2-0 (31’ & 39’). Πιθανότατα, αν δεν πρόκυπτε η αποβολή στο 70’ για τους Τσέχους αυτοί να έφευγαν και νικητές. Ωστόσο, μετά την αποβολή οι γηπεδούχοι βρήκαν 2 γκολ (84’ & 93’) και έσωσαν τουλάχιστον τον βαθμό της ισοπαλίας. Πλέον έχουν 1β. σε 3 αγώνες.

2 ώρες και ένα τέταρτο αργότερα στο Μάλμε της Σουηδίας οι «ερυθρόλευκοι» αντιμετώπιζαν την ομώνυμη ομάδα. Δεδομένου ότι καμία Σκανδιναβική ομάδα δεν είναι εύκολη (ο «Γαύρος του Βορρά» άλλωστε μπορεί να το επιβεβαιώσει αυτό αφού η Μάλμε τον απέκλεισε φέτος στον Γ’ Προκριματικό Γύρο του CL) το παιχνίδι αναμενόταν αμφίρροπο. Όσο όμως αμφίρροπο και να ήταν αρκούσε ένα γκολ στο 30’ για να πάρουν οι «ερυθρόλευκοι» κεφάλι στο σκορ και να πάνε στ’ αποδυτήρια προηγούμενοι. Από κει και πέρα το ζήτημα για τους φιλοξενούμενους ήταν να κρατήσουν τ’ αποτέλεσμα στο β’ ημίχρονο. Οι γηπεδούχοι πίεσαν, οι φιλοξενούμενοι ισορρόπησαν ενώ έχασαν και πέναλτι στο 83’ «καθαρίζοντας» το παιχνίδι. Το τελικό σφύριγμα βρήκε τους Πειραιώτες νικητές φτάνοντας τις 2 νίκες σε 3 αγώνες.

ΠΟΣΕΣ ΟΜΑΔΕΣ ΧΩΡΑΕΙ ΤΟ ΠΑΡΙΣΙ;
(Η ΑΝΟΔΟΣ ΚΑΙ Η ΠΤΩΣΗ ΟΜΑΔΩΝ ΣΤΑ ΧΡΟΝΙΑ ΤΟΥ «ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΙΚΟΥ ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟΥ»)

Όλοι οι επιτυχημένοι επιχειρηματίες θέλουν κάποια στιγμή στη ζωή τους ν’ αφήσουν μια «κληρονομιά» (εκτός της προσωπικής τους εννοείται). Μια «κληρονομιά» στην και για την Κοινωνίας. Κάποιοι δημιουργούν ιδρύματα, αφήνουν κληροδοτήματα για «κοινωφελείς σκοπούς» και μερικές φορές εκτός αυτών ασχολούνται και με τον Αθλητισμό. Ποιος μπορεί να ξεχάσει την άνοδο και το μεσουράνημα του Πανελληνίου όταν αυτός διοικούνταν και χρηματοδοτούνταν από τον ιδιοκτήτη του ΑΝΤ1 Μίνωα Κυριακού. Ακόμη περισσότερο ποιος μπορεί να ξεχάσει (με πρώτους και καλύτερους τους οπαδούς του Πανελληνίου) που βρέθηκαν τα τμήματα του μετά την αποχώρηση του Κυριακού.

Όση αγάπη και να έχει ένας επιτυχημένος επιχειρηματίας για «κοινωνική προσφορά» μέσω του Αθλητισμού πρέπει να υπάρχει «χώρος» για το ανάλογο εγχείρημα, αφού κανείς δεν θέλει να «πετά λεφτά» χωρίς να έχει κάποιο αποτέλεσμα. Εκτός, βέβαια, της «κοινωνικής προσφοράς» σημαντικό ρόλο για τον επιχειρηματία μας έχει και η αναγνωρισιμότητα του η οποία αυξάνεται εκθετικά εκτός των επιχειρηματικών κύκλων όταν αγοράσει μια ομάδα.

Στη Γαλλία τα τελευταία χρόνια κυριαρχεί ελέω των χρημάτων των Καταριανών η Παρί Σεν Ζερμαίν. Ακόμη και αν οι Γάλλοι δεν θεωρούνταν «εθνικιστές» θα ήταν πολύ δύσκολο να «χωνέψουν» ότι η διασημότερη ομάδα της Γαλλίας και εκπρόσωπος του Παρισιού ανήκει σε μη Γάλλους. Ακόμη περισσότερο όταν υπάρχει Γάλλος επιχειρηματίας που να μπορεί να σηκώσει το βάρος της χρηματοδότησης μιας μεγάλης ομάδας.

Την περασμένη Παρασκευή 18 Οκτώβρη διαβάσαμε πως ο μεγαλύτερος Γάλλος επιχειρηματίας ο Μπερνάρ Αρνό και οι γιοί του ετοιμάζονται να ολοκληρώσουν την εξαγορά της Παρί ομάδας της Β’ Εθνικής Κατηγορίας με έδρα το Παρίσι προκειμένου να την καταστήσουν ανταγωνίστρια της Παρί Σεν Ζερμαίν των Καταριανών (βλέπε εδώ).