Από την άλλη και η Κίνα έχει υπερβολικό Χρέος τόσο Κρατικό όσο και Εθνικό (το οποίο περιλαμβάνει το Χρέος των Τοπικών Κυβερνήσεων και των εταιρειών). Η Κίνα έχει μειώσει το ποσοστό του Αμερικανικού Χρέους που κατέχει. Το μεγαλύτερο ποσοστό αυτή τη στιγμή το κατέχει η Ιαπωνία η οποία και το ρευστοποιεί σταδιακά για να στηρίξει την ισοτιμία του Γιέν. Οι 3 μεγαλύτερες οικονομίες του πλανήτη (αλλά και άλλες πολύ μικρότερες όπως η Ρωσία) θέλοντας να στηρίξουν όπως μπορούν τα νομίσματα τους αγωνίζονται να δημιουργήσουν αποθέματα από χρυσό, ασήμι και «σπάνιες γαίες» για τις δύσκολες εποχές που έχουν μπροστά τους.
Κίνα και Ρωσία θέλουν να εμφανίσουν την αγορά (ή και κλοπή όπως στην περίπτωση της Βενεζουέλας) πολύτιμων μετάλλων ως μια κίνηση που ενισχύει τα εθνικά τους νομίσματα και άρα τις οικονομίες τους. Εντάσσουν, δε την απόκτηση τους στο πλαίσιο της απο-Δολλαριοποίησης της παγκόσμιας οικονομίας. Από την άλλη οι Η.Π.Α. κάνουν από την πλευρά τους ότι μπορούν για να δείξουν πως και αυτές διαθέτουν αποθέματα χρυσού τα οποία αρκούν για να εγγυηθούν (κάποιο) μέρος της αξίας των Δολλαρίων που κυκλοφορούν. Μη ξεχνάμε πως στις Η.Π.Α. βρίσκεται ο χρυσός πολλών άλλων κρατών ο οποίος θεωρητικά πρέπει να είναι διαθέσιμος αν και όταν ζητηθεί από τα κράτη αυτά.
Ωστόσο, άλλο είναι ένα κράτος να ισχυρίζεται πως η ποσότητα χρυσού, ασημιού και «σπάνιων γαιών» που κατέχει καλύπτει την αξία του εθνικού του νομίσματος και κάτι άλλο τελείως διαφορετικό ο ισχυρισμός αυτός να είναι αληθής. Αν και όταν ο ισχυρισμός αυτός ειπωθεί να είστε σίγουροι πως είναι ψευδής. Γιατί, για να καλύπτει ο χρυσός, το ασήμι και οι «σπάνιες γαίες» ένα εθνικό νόμισμα πρέπει το νόμισμα αυτό (π.χ. το Κινεζικό Γιουάν) να ανταλλάσσεται με δεδομένη ποσότητα τους. Αυτός είναι ο γνωστός μας «κανόνας του χρυσού» που καταργήθηκε από τις Η.Π.Α. το 1971. Μέχρι στιγμής κανένα κράτος δεν έχει δηλώσει την πρόθεση του να τον επαναφέρει. Ο λόγος είναι απλός: ο «κανόνας του χρυσού» είναι αμείλικτος. Ή τον εφαρμόζεις πλήρως ή καθόλου.
Για να γίνει αυτό κατανοητό ας δούμε ένα παράδειγμα. Έστω ότι η Κίνα εφαρμόζει τον «κανόνα του χρυσού» ανταλλάσσοντας 100.000 Γιουάν με 1 ουγκιά χρυσού. Τι σημαίνει αυτό για το Κινεζικό Κράτος. Και μόνο η υιοθέτηση του «κανόνα του χρυσού» σημαίνει για το κράτος την υποχρέωση να διατηρεί ανάλογη ποσότητα χρυσού με την ποσότητα του χρήματος που κυκλοφορεί. Οποιαδήποτε μεταβολή στην αναλογία ανταλλαγής (ειδικά προς τα κάτω) είναι σημάδι τουλάχιστον προβληματικής οικονομικής λειτουργίας. Για το κράτος που υιοθετεί τον «κανόνα του χρυσού» είναι σαν να ράβει ένα κοστούμι τόσο εφαρμοστό που να μην πρέπει να πάρει γραμμάριο επειδή τότε δεν θα του κάνει. Έτσι, το Κινεζικό κράτος δεν θα μπορεί να δημιουργήσει πίστωση κατά βούληση τυπώνοντας λεφτά για τα οποία δεν υπάρχει η αντίστοιχη ποσότητα χρυσού.
Από την πλευρά τους οι πολίτες έχουν το «πάνω χέρι» γιατί μπορούν να κατέχουν χρυσό αντί για χάρτινο χρήμα. Αυτό συνέβη στο παρελθόν στην Μ. Βρετανία όταν οι πολίτες έβγαζαν τα χρυσά νομίσματα εκτός της χώρας τα πήγαιναν στην Γαλλία όπου τα έλιωναν και τα πουλούσαν ως μέταλλο. Φυσικά, αυτό δεν μπορούσε να το ανεχτεί η κυβέρνηση της η οποία και ποινικοποίησε την εξαγωγή του χρυσού. Από οικονομικής αλλά και πολιτικής άποψης ο πολίτης που κατέχει χρυσό επειδή είναι σε θέση ν’ ανταλλάξει χαρτονομίσματα με χρυσό είναι δυνατότερος από το κράτος του, του οποίου δεν έχει ανάγκη τα επιδόματα και τις παροχές. Μια τέτοια εξέλιξη είναι ακριβώς ότι οι κυβερνήσεις δεν θέλουν γιατί διαβρώνει την λογική εξαγοράς των ψήφων μέσω των παροχών.
Τι σημαίνει όμως ο «κανόνας του χρυσού» για την οικονομική δραστηριότητα; Σημαίνει αφαίρεση χρημάτων από την κατανάλωση των οποίων η αξία έχει μετατραπεί (ανταλλαγεί) σε χρυσό. Τα χρήματα που έχουν επιστρέψει στο Κρατικό Ταμείο δίνουν μεν την ευκαιρία στο Κράτος να τα χρησιμοποιήσει για να χρηματοδοτήσει δράσεις του μόνο, όμως, στην περίπτωση που υπάρχει ο αντίστοιχος χρυσός για κάλυμμα (αφού ανά πάσα στιγμή μπορούν και αυτά ν’ ανταλλαγούν με χρυσό). Στην πράξη η οικονομική δραστηριότητα υπό τον «κανόνα του χρυσού» βασίζεται στην εμπιστοσύνη. Εμπιστοσύνη στην τήρηση του κανόνα από το Κράτος το οποίο οφείλει να είναι συγκρατημένο στα έξοδα του και να μην αλλάζει αιφνιδιαστικά τη σχέση ανταλλαγής νομίσματος με χρυσό. Πρόκειται, δηλαδή, για την εκ νέου ηθικοποίηση των οικονομικών μας σχέσεων/συναλλαγών. Μια εξέλιξη που ταυτόχρονα προϋποθέτει έναν νέο πιο ηθικό τύπο πολίτη τον οποίο και παράγει. Είναι όπως το αυγό και η κότα. Προφανώς, στην αρχή η ηθικοποίηση των πολιτών θα προέλθει τόσο από την βούληση κάποιων όσο και από τις ποινές που θα επιβάλλονται για την μη τήρηση των κανόνων.
Αν εφαρμοστεί κανονικά για χρόνια ο «κανόνας του χρυσού» η Κοινωνία που θα προκύψει θα χαρακτηρίζεται από μικρότερη κινητικότητα. Η άνοδος και αντίστοιχα η πτώση θα είναι δυσκολότερες αφού θα λείπουν τα άφθονα χρήματα που σήμερα το Κράτος τυπώνει και κυκλοφορεί με τα οποία δημιουργείται η «νομισματική επέκταση». Αυτές οι «νομισματικές επεκτάσεις» από τη μια λειτουργούν ως ευκαιρίες πλουτισμού και κοινωνικής ανόδου από την άλλη, όμως, δημιουργούν χρηματοπιστωτικές κρίσεις και τελικά οδηγούν άλλους στον πλουτισμό και άλλους στην χρεοκοπία. Όπως σ’ όλα τα πράγματα στη ζωή κάτι κερδίζεις και κάτι χάνεις. Το ζήτημα είναι αν θεωρούμε πως μια τέτοια αλλαγή αξίζει τον κόπο (κόστος).
31 Γενάρη 2026
«πουθενάς 1».
