Η περίπτωση του μικρού Αμίρ.
Η οποία περίπτωση του μικρού Αμίρ ήρθε για τον ΣΥ.ΡΙΖ.Α. σαν «μάννα εξ’ ουρανού», μιας και του έδωσε την ευκαιρία να δείξει τις «Αριστερές» ευαισθησίες του. Η περίπτωση αυτή ήταν τόσο καλή (βολική) για τον ΣΥ.ΡΙΖ.Α. που ούτε κατασκευασμένη (στημένη) να ήταν. Προκειμένου να «μην χαθούμε στην μετάφραση» θα μείνουμε μόνο στο ζήτημα του αν ο Αμίρ είχε δικαίωμα να είναι σημαιαφόρος, δηλαδή αν είχε τις προϋποθέσεις που ορίζει η Υπουργική Απόφαση.
Όπως προκύπτει και από την τεκμηρίωση αυτής της ανάρτησης για να έχει δικαίωμα να κληρωθεί κάποιος σημαιαφόρος πρέπει να:
- Είναι μαθητής της ΣΤ’ Δημοτικού και
- Να φοιτά ήδη δύο χρόνια σε Ελληνικό σχολείο αν είναι αλλοδαπός.
Σύμφωνα με την πρώτη πληροφόρηση από την «Εφημερίδα των Συντακτών» (που το ανέδειξε) ο Αμίρ είναι μαθητής της Ε’ τάξης και όχι της ΣΤ’. Έτσι αποκλειόταν από την διαδικασία της κλήρωσης. Η μόνη περίπτωση να συμμετείχε νόμιμα ως μαθητής της Ε’ θα ήταν αν το σχολείο της Δάφνης όπου φοιτά ήταν μονοθέσιο, διθέσιο ή τριθέσιο. Το σχολείο, όμως, είναι δεκαθέσιο οπότε και πάλι ΔΕΝ θα είχε το δικαίωμα να συμμετάσχει στην κλήρωση.
Εφ’ όσον είναι αλλοδαπός με βάση την Υπουργική Απόφαση θα έπρεπε να φοιτά για τουλάχιστον δύο χρόνια. Αυτός, όμως, βρίσκεται λιγότερο από δύο χρόνια στην Ελλάδα και επιπλέον ΔΕΝ μιλά καθόλου τη γλώσσα. Ωστόσο, κάποιοι τον έβαλαν στην Ε’ τάξη.
Σε κάθε περίπτωση ο Αμίρ ΔΕΝ έπρεπε να έχει συμμετάσχει στην κλήρωση και εκεί τελειώνει το ζήτημα αυτό. Τα όσα έγιναν από κει και πέρα εμπίπτουν αλλού.
Όπως η εκμετάλλευση από την Κυβέρνηση, μέρος της οποίας ήταν και η επίσκεψη στο Μαξίμου όπου ο Τσίπρας (που ΔΕΝ έχει τσίπα) του έδωσε μια κάποια σημαία για να έχει να παίζει. Βέβαια ΔΕΝ είναι όλες οι σημαίες ίδιες. Μπορεί, για παράδειγμα να φτιάχνονται όλες στο εξωτερικό, αλλά προφανώς αυτή που έδωσε ο Τσίπρας στον Αμίρ ΔΕΝ έχει την ίδια ΑΞΙΑ με μια σημαία στρατιωτικής μονάδας. Στο κάτω-κάτω η αξία μιας σημαίας είναι μέσα στην καρδιά και το μυαλό καθενός μας. Γι’ αυτό και το ίδιο κομμάτι πανί νοηματοδοτεί διαφορετικά τον καθένα μας.
Εκτός πάντως από την σημαία ο Αμίρ είχε και ένα πολύ μεγαλύτερο κέρδος. Εξαιτίας μιας πολύ ύποπτης επίθεσης στο σπίτι του, τα χαρακτηριστικά της οποίας παραπέμπουν σε ρατσιστική επίθεση κέρδισε το δικαίωμα ν’ αποκτήσει «άδεια διαμονής». Χωρίς την επίθεση και την άσκηση ποινικής δίωξης γι’ αυτή ΔΕΝ θα μπορούσε ν’ αποκτήσει την άδεια διαμονής. Τώρα αν η επίθεση ήταν στημένη αυτό είναι στην κρίση του καθενός. Πάντως υπάρχουν κάποια τραγελαφικά σημεία όπως το άτεχνο «απειλητικό σημείωμα» του οποίου ο συντάκτης μπερδεύει μεταξύ άλλων το «γ» με το «ν» (στη λέξη «Φύγε») (βλέπε εδώ). Ή τα γέλια της καταγγέλλουσας μάνας μπροστά στις κάμερες.
Κλείνοντας σχετικά με το ζήτημα του μικρού Αμίρ πρέπει να σχολιαστεί η προσπάθεια κάποιων ν’ αποδομήσουν όσους υποστηρίζουν ότι ο Αμίρ δεν έπρεπε να έχει συμμετάσχει στην κλήρωση (βλέπε εδώ). Υποστηρίζουν ότι η Υ.Α. που εκδόθηκε τον Σεπτέμβρη ΔΕΝ αναφέρει ότι προϋπόθεση για τους αλλοδαπούς προκειμένου να συμμετάσχουν στην κλήρωση είναι να φοιτούν ήδη δύο χρόνια. Ισχυρίζονται ότι η μόνη πρόβλεψη της Υ.Α. είναι πως η κλήρωση διενεργείται ανάμεσα στο σύνολο των μαθητών της τάξης (ΣΤ’) και πως η τήρηση των προαναφερομένων είναι υποχρεωτική. Έλα, όμως, που ήδη από τις πρώτες γραμμές της Υ.Α. αποκαλύπτεται είτε η προχειρότητα με την οποία αντιμετωπίζουν το θέμα είτε η κακή σχέση τους με την Ελληνική Γλώσσα.
Η Υ.Α. είναι αυτή. Στην πρώτη κιόλας παράγραφο της αναφέρεται επί λέξη:
«Η επιλογή των σημαιοφόρων γίνεται κατ’ εξουσιοδότηση της παραγράφου 5 του άρθρου 3 του Π.Δ. 79/2017 (ΦΕΚ 109Α) και με βάση την Υ.Α Φ10/ 84/Γ1/480/6-7-2001 (ΦΕΚ 863Β), που αφορά στη συμμετοχή στη διαδικασία επιλογής και μαθητών που έχουν απαλλαγεί από το μάθημα της Φυσικής Αγωγής καθώς και όσων προέρχονται από μετεγγραφή και με την Υ.Α. Γ1/219/16-3-2001(ΦΕΚ 277Β), που αφορά στη συμμετοχή στη διαδικασία επιλογής και των αλλοδαπών μαθητών.»
Στη συγκεκριμένη Υ.Α. η οποία συνεχίζει να ισχύει για τους αλλοδαπούς ορίζεται η διετής φοίτηση ως προϋπόθεση για την συμμετοχή στην κλήρωση. Απ’ ότι φαίνεται, όμως, ελάχιστοι την έχουν διαβάσει.
Ο τρόπος με τον οποίο κάποιοι νομίζουν ότι «υπερασπίζονται» το δικαίωμα του Αμίρ να στεριώσει κάπου και να φτιάξει την ζωή του μας αποκαλύπτει μια πάγια στόχευση κύκλων οι οποίοι θέλουν να σώνει και καλά να δημιουργήσουν έναν πλήρως ομογενοποιημένο κόσμο. Έναν κόσμο χωρίς διαφορετικότητα ή μάλλον έναν κόσμο όπου η διαφορετικότητα θα είναι στοιχείο φολκλόρ, δείγμα δήθεν πολυπολιτισμικών κοινωνιών. Τέλος θα πρέπει πάντα να θυμόμαστε ότι οι ξένοι ή οι μειονότητες σ' έναν τόπο (όπως και αυτοί που δεν έχουν πλήρη πολιτικά δικαιώματα) θα εμφανίζονται πάντα πρόθυμοι να κρατούν την σημαία της χώρας που βρίσκονται, νομίζοντας πως έτσι θα βελτιώσουν την θέση τους. Έτσι έκαναν οι μαύροι, και οι μειονότητες από τον Αμερικάνικο Εμφύλιο ως τον πόλεμο του Βιετνάμ. Αν τα κατάφεραν με τον τρόπο αυτόν μένει να κρίνει καθένας μας.
Γιατί γιορτάζουμε την είσοδο της Ελλάδας στον Β’ Π.Π. και όχι την λήξη του;
Κατ’ αρχάς πρέπει ν’ αποφασίσουμε πότε τέλειωσε ο Β’ Π.Π. Τέλειωσε με την κατάληψη του Βερολίνου από τους Σοβιετικούς την Πρωτομαγία (και τυπικά στις 8 Μάη) του 1945 ή με την συνθηκολόγηση της Ιαπωνίας; Η πρώτη ημερομηνία βολεύει τους Αριστερούς οι οποίοι θέλουν την Σ. Ένωση να έχει το μεγαλύτερο μερίδιο στην «απελευθέρωση» του δικού της τμήματος της Ευρώπης και στην νίκη κατά του Φασισμού (ο οποίος «ανθεί» μετά την κατάρρευση της Ε.Σ.Σ.Δ. στα εδάφη του πρώην «Ανατολικού Μπλόκ»). Από την άποψη αυτή δεν έχει καμία σημασία το γεγονός ότι οι Η.Π.Α. (σύμμαχες τότε) έδωσαν στον Στάλιν τρόφιμα και πληθώρα στρατιωτικού υλικού για ν’ ανταπεξέλθει η Ε.Σ.Σ.Δ. στις ανάγκες του πολέμου.
Αφήνοντας στην άκρη την εύκολη και προφανή απάντηση ότι τους ενοχλεί ο εορτασμός της 28ης Οκτώβρη επειδή ήταν ο Μεταξάς που είπε το «ΟΧΙ» (λές και τον άφηνε ο Γεώργιος Β’ να πεί «ΝΑΙ») και πριν δώσουμε την πιο «δύσκολη» απάντηση πρέπει να κάνουμε ένα μικρό σχόλιο.
Την περίοδο που η Ελλάδα δέχθηκε επίθεση από την Ιταλία (τα περί «διέλευσης» είναι ανιστόρητες δικαιολογίες και ηλιθιότητες) και μέχρι και την Άνοιξη του 1941 η Γερμανία και η Σ. Ένωση ήταν σύμμαχοι καθώς είχαν χωρίσει τα εδάφη που βρίσκονταν ανάμεσα τους σε σφαίρες επιρροής. Προσπαθούσε να ισορροπήσει αναμεταξύ των αντιτιθέμενων συμφερόντων στην περιοχή των δύο μεγαλύτερων εμπορικών εταίρων της καθώς και της Ιταλικής νέο-αποικιακής επεκτατικότητας. Δεν θα μπορούσε να μεταχειρίζεται πολύ διαφορετικά την Γερμανία απ’ ότι την Αγγλία ακόμη και αν θα το ήθελε. Από την άποψη αυτή η προσπάθεια κάποιων να μειώσουν τον Μεταξά στηριζόμενοι σε φωτογραφίες του με αξιωματούχους των Ναζί (κατά την διάρκεια επίσημων επισκέψεων) είναι το ίδιο γελοία με την προσπάθεια των οπαδών του να τον παρουσιάσουν σαν αναμορφωτή της Χώρας.
Αυτά για το ιστορικό περίγραμμα που ΔΕΝ πρέπει να λησμονούμε. Επί της ουσίας τώρα.
Την 28η Οκτώβρη την γιορτάζουμε γιατί το ξέσπασμα του πολέμου βρήκε όλους τους Έλληνες ομόθυμους. Εκείνη την στιγμή το Ελληνικό Έθνος και ως προς αυτό το ζήτημα ΔΕΝ το χώριζε κάτι. Άλλωστε αυτό αποδεικνύεται και από την περίφημη επιστολή μέσα από τις φυλακές Κέρκυρας του Ζαχαριάδη (ο οποίος σαν άλλος Τσίπρας όσες «κωλοτούμπες» και αποκηρύξεις της και αν έκανε στη συνέχεια δεν μπόρεσε ν’ αλλάξει την αρχική εντύπωση). Πάντως και για να μην συνεχίζεται η παρεξήγηση ο Μεταξάς ΔΕΝ τόλμησε να δώσει καμία απάντηση στο Ιταλικό τελεσίγραφο. Απλά βουρκωμένος ψέλλισε στα Γαλλικά (την «Γλώσσα της Διπλωματίας») «Ώστε, έχουμε πόλεμο.».
Γιορτάζουμε την 28η Οκτώβρη και όχι την 8η Μάη γιατί το 1940 υπήρχε σύμπνοια σ’ αντίθεση με την διχόνοια της Άνοιξης του 1945 (τον Φλεβάρη είχε υπογραφεί η «Συμφωνία της Βάρκιζας») η οποία αποτέλεσε την μεταβατική περίοδο για τον δεύτερο γύρο του Εμφυλίου (η πρώτη ήταν τα «Δεκεμβριανά») από τον Μάρτη του 1946 ως τον Αύγουστο του 1949. Ποιο Έθνος θα ήθελε να γιορτάζει εμφύλιες διαμάχες; Από μόνος του αυτός ο λόγος είναι παραπάνω από αρκετός, άλλο τώρα αν σε κάποιους ΔΕΝ αρέσει.
Έτσι φτάνουμε στο τελευταίο σκέλος του σημερινού κειμένου. ΓΙΑΤΙ κάποιοι θέλουν να «ξεκάνουν» την Ιστορία; Γιατί κάποιοι θέλουν να ΤΕΛΕΙΩΝΟΥΝ μαζί της; Ήταν μόνο ο Φουκουγιάμα που πίστευε στο «Τέλος της Ιστορίας» ή είναι και άλλοι που πλέον δεν το λένε φωναχτά;
Το «Τέλος» της Ιστορίας και η αντικατάσταση της από την Ιδεολογία-Θρησκεία.
Εξ’ αιτίας της αποξένωσης που ανέκαθεν προκαλεί ο «σύγχρονος τρόπος ζωής» (ήδη από την Αναγέννηση) δημιουργήθηκε η εσφαλμένη (καθότι αναπόδεικτη) και αθεράπευτα ρομαντική άποψη ότι υπήρξε στο αρχέγονο παρελθόν μια περίοδος όπου όλοι ήμασταν ίσοι και απονήρευτοι. Τότε κανένας ΔΕΝ σκεφτόταν να υποδουλώσει τον άλλο ή να τον εκμεταλλευτεί. Για τους Χριστιανούς ήταν τότε που ο Αδάμ και η Εύα ζούσαν στον Παράδεισο, μέχρι τουλάχιστον να φάνε το μήλο.
Ωστόσο ΔΕΝ είναι μόνον οι Χριστιανοί (και όσοι συμμερίζονται το παραμύθι των Πρωτόπλαστων) που πιστεύουν στην ιδέα αυτή. Στην ίδια ιδέα πιστεύουν και οι Κομμουνιστές. Πιστεύουν ότι στην «Αυγή της Ιστορίας» υπήρξε η «Αταξική Κοινωνία» η οποία και θα επανέλθει ως αποτέλεσμα της συνεχούς Οικονομικής και Κοινωνικής Εξέλιξης. Αυτό, όμως, ΔΕΝ μοιάζει μ’ «Εξέλιξη» παρά μοιάζει με την ολοκλήρωση ενός κύκλου, για τον οποίο ΔΕΝ υπάρχει καμία εγγύηση ότι ΔΕΝ θ’ αρχίσει από την αρχή.
Στην πρώτη περίπτωση έχουμε να κάνουμε με την «θρησκευτική πίστη». Στην δεύτερη φαινομενικά έχουμε να κάνουμε με μια «Επιστημονική Θεωρία» η οποία, όμως, ΔΕΝ μπορεί να προσφέρει καμία απτή απόδειξη της εγκυρότητας της. Συνεπώς, είναι για τον λόγο αυτόν και αυτή μια «θρησκευτική πίστη». Αυτό αποδεικνύεται τόσο από την συμπεριφορά των οπαδών της οι οποίοι μοιάζουν μάλλον με «φανατικούς πιστούς» παρά με πεπεισμένους λογικά και επιστημονικά υποστηρικτές, όσο και από τον τρόπο με τον οποίο συμπεριφέρονται στους «διαφωνούντες» μ’ αυτούς.
Καθ’ όσον οι Χριστιανοί πρέπει προετοιμαζόμενοι για την «μετά θάνατο ζωή τους» (δηλαδή, την «σωτηρία της ψυχής τους») να μην σκοτίζονται πολύ για όσα συμβαίνουν γύρω τους (Ιστορία) έτσι και οι Κομμουνιστές ενώ αγωνίζονται για να έρθει συντομότερα η «Αταξική Κοινωνία» νοιώθουν μια απέχθεια για την Ιστορία. Γι’ αυτούς η Ιστορία έχει αξία μόνον όταν αποδεικνύει την ορθότητα της θεωρίας τους. Άλλωστε με την είσοδο στην περίοδο της «Αταξικής Κοινωνίας» όταν και θα σταματήσει η «πάλη των Τάξεων» ταυτόχρονα θα «καταργηθεί» και η Ιστορία.
Η Ιστορία, η οποία καθώς θυμίζει στους λαούς όσα τους χωρίζουν (κάποιες φορές και όσα τους ενώνουν) αποτελεί ανασταλτικό παράγοντα στην προσπάθεια δημιουργίας του επί Γής Παράδεισου (όπου ΔΕΝ θα υπάρχουν αντιπαλότητες και εχθρότητες). Γιατί όσο υπάρχει η Ιστορία, όσο διδάσκεται στα σχολεία τόσο θα ζητείται «εκδίκηση» για τις παληές ήττες. Επιπλέον ο Κομμουνισμός διακηρύσσει ότι στο τέλος της διαδρομής και εξαιτίας της επιβολής του νέου πολιτικού, κοινωνικού και οικονομικού συστήματος θα δημιουργηθεί ένας «νέος τύπος Ανθρώπου» ο οποίος ΔΕΝ θα έχει σχέση με κανέναν άλλο του παρελθόντος παρά μόνον μ’ αυτόν στην «Αυγή της Ιστορίας». Αυτός ο «νέος τύπος Ανθρώπου» θα είναι, δηλαδή, πέρα και έξω από το «Ιστορικό Γίγνεσθαι» (την Ιστορία) οπότε και ΔΕΝ θα την έχει ανάγκη.
Στην ουσία ο Κομμουνισμός αποτελεί το NEW AGE της Πολιτικής, Κοινωνικής και Οικονομικής Επιστήμης. Για τον Κομμουνιστή η χρησιμότητα της Ιστορίας είναι το πολύ-πολύ για ν’ αποδεικνύει την ορθότητα της θεωρίας ή/και για να σηματοδοτεί μέσω συγκεκριμένων γεγονότων-σταθμών την πορεία προς την «Αταξική Κοινωνία».
Προκειμένου να ζήσουμε όλοι ειρηνικά ενωμένοι στην βάση του «ταξικού» συμφέροντος βάζοντας στην άκρη όσα μας χωρίζουν πρέπει να βάλουμε στην άκρη τις Εθνικές Ιστορίες για χάρη του Διεθνισμού. Έτσι οι Αριστεροί «αμβλύνουν» τις «γωνίες» αλλάζοντας την διατύπωση αφού δεν μπορούν ν’ αλλάξουν το παρελθόν. Γι’ αυτό και επιθυμούν να γιορτάζουν την Νίκη κατά του Φασισμού στις 8 Μάη 1945 (την οποία αποκλειστικά και εργολαβικά πιστώνουν στον «τιμονιέρη» Στάλιν και κατ’ ανάγκη στην Σ. Ένωση) παρά οποιαδήποτε άλλη ημερομηνία. Γι’ αυτό και μιλούν για «Απελευθέρωση» αντί για κατοχή του τμήματος της Ευρώπης που παζάρεψαν με τους Άγγλο-Αμερικανούς.
Τελικά είτε είμαστε «εραστές της Ιστορίας» είτε πιστεύουμε ότι κάποια στιγμή θα έρθει το «Τέλος» της το ζήτημα είναι αν την διαβάζουμε με μάτια και μυαλό ανοιχτά, έτσι ώστε ν’ αντλήσουμε διδάγματα από το παρελθόν. Όσο δεν το κάνουμε θα δικαιώνουμε τον Μάρξ.
17 Νοέμβρη 2017
παρατηρητήριο.
